Απεργός πείνας μέχρι θανάτου ώσπου νά πέσει αυτή η Κυβέρνηση !
Αυτές τις μέρες λοιπόν πήραμε ένα email διαφορετικό από τα άλλα.
Κι΄ αυτό, γιατί μέσα στο κείμενό του είναι αποτυπωμένη όλη η αγωνία του Ελληνικού λαού για το σήμερα, για το αύριο, για τα παιδιά του, για την ασφάλειά του, για την ζωή του ολόκληρη…
Κι΄ έτσι βλέποντας τώρα, 150 πολιτικούς να τυραννάνε 10 εκατομμύρια Έλληνες και να αποφασίζουν ερήμην για όλους μας, σού έρχεται η σκέψη και λές:
« Ρέ παιδιά, πολύ δεν πάει ; »
Μας γράφει λοιπόν ένας καλός φίλος…
«…Ο Σωκράτης Βενετσάνος λοιπόν είναι ένας αδελφικός φίλος και μέλος της Συνάξεως που μας κοινοποίησε σήμερα την πρόθεσή του κατέβει αύριο Παρασκευή 14/10/2011 σε απεργία πείνας για λόγους που περιγράφει στο παρακάτω κείμενο!!
Τά περασμένα χρόνια, κάθε φορά πού οί Φιλισταίοι της Ανατολικής Μεσογείου, τουτέστιν οί γνωστοί σε όλους μας Τούρκοι, άρχιζαν τις αψιμαχίες μαζί μας, ο απλός λαός συνεδύαζε τις όποιες υποτιθέμενες εξελίξεις με «το πάρσιμο της Πόλης…», με το εξακόντισμα της Τουρκιάς «μέχρι την κόκκινη Μηλιά…», και με το οφειλόμενο ξεπλήρωμα πού πρέπει επιτέλους να πάθουν για όσες μεγάλες σφαγές και καταστροφές μας έχουν κάνει εδώ και 500 τόσα χρόνια !
Τόσο σ΄ εμάς «τους άπιστους Γκιαούρηδες…», όσο και στους Αρμένιους, στους Πόντιους, και τελευταίως στους Κούρδους, αλλά και στους άλλους οσονούπω γειτονικούς λαούς…
Γενοκτονίες και σφαγές φρικιαστικές, αναίτιες και ανείπωτες, και μάλιστα χωρίς αυτή, η Τουρκιά πού λέγαμε, να έχει ξεπληρώσει έστω και κάποιο ελάχιστο τίμημα γι΄ αυτά τα «κατορθώματά» της γιατί πρέπον είναι «και τα θηρία κάποτε να πληρώνουν» είτε με την ζωή τους, είτε με το τομάρι τους…
Εδώ είχε στήσει ο Προκρούστης το δόκανό του, κι΄ άλλους τούς κόνταινε κι΄άλλους τούς μάκραινε...
Το πράγμα έχει πιά στραβώσει και οί αρμόδιοι γκουβερναδόροι μας, πάνε από παραπάτημα σε παραπάτημα πέφτοντας από τον ένα λάκο στον άλλο και σοφιζόμενοι κάθε πρωϊ ποιόν κλάδο θα αφαιμάξουνε, σε πόσο ποσοστό, και πόσα θα λάβουνε…
Βλέπουνε τους ανθρώπους σαν αριθμούς μη καταλαβαίνοντας τις οικογενειακές ανάγκες τού καθ΄ ενός, κι αν έχει να πληρώσει το ενοίκιό του, το ρεύμα του, ή το φαγητό του…
Αυτοί σε βλέπουν σαν αριθμό,σαν νούμερο προς επεξεργασία στα κατάστιχά τους, ενώ για τον εαυτό τους και τα παιδιά τους όλα είναι πληρωμένα, οί πόρτες ανοιχτές, και τα σκυλιά δεμένα…
Θυμίζουνε τον μυθικό Προσκρούστη πού ενέδρευε στην Κακιά Σκάλα κι΄ όποιος περνούσε τον λήστευε μετρώντας τον πάνω σ΄ ένα σιδερένιο κρεβάτι.
Αν ήταν κοντός ( φτωχός σήμερα) τον τέντωνε μέχρι να τον ξεκάνει !
Αν πάλι ήταν ψηλός ( πλούσιος) τον κόντυνε μέχρι να τον πεθάνει.
Μας κάνανε την ζωή μια Κακιά σκάλα, αλλά μέχρι πότε άραγε;
Άραγε, από έναν τέτοιο λαό δεν θα μας βγεί κι΄ ένας ηρωϊκός Θησέας να μας σώσει;
" Ο λαός δέν ξεχνά, τί σημαίνει...Δεξιά", αλλά σε ποιά μούτρα πάνε τώρα οί μούτζες ; "
Τό κλίμα πού υπάρχει σήμερα γύρω μας ασφαλώς και δεν είναι το άριστο. Δεν μας περιποιεί τιμή και φυσικά ούτε και δόξα…
Είμασταν κάποτε φορείς του πολιτισμού της Ευρώπης στα γράμματα και στις τέχνες κάνοντας και εξαγωγές πολιτισμού στις ημιάγριες και απολίτιστες χώρες τους…
Κι΄ όμως σήμερα, κάποιοι οραματιστές πολιτικοί πού θέλησαν να μας εντάξουν με το ζόρι στην Παγκόσμια Κυβέρνηση πού η μαμά τού «Ενός» εξ΄ αυτών από χρόνια ονειρευόταν ( λόγω στρεβλού θρησκευτικού προσανατολισμού δίνοντας ασφαλώς «γραμμή» γι΄αυτό και στο παιδί της, τον λεγόμενο Giorgo),μας έφεραν δυστυχώς σε κατάσταση Οικονομικής και πολιτισμικής αποσύνθεσης με τά πράγματα να οδηγούνται στην δυστυχία , στο απροχώρητο, και στο χειρότερο…
Ενέσκηψαν επάνω στον λαό αδιακρίτως σε πτωχούς και πλουσίους, διακριτώς όμως και αισθητώς πάνω στην αστική και μεσοαστική τάξη πού κατάλαβε την φορομπηχτική εισβολή περισσότερο απ΄ όλους, πάνω στις αδύναμες πλάτες της…
«Θα έρθει καιρός που Nομοθέτης θα είναι η βία και η δύναμη. Οι κακοποιοί θα είναι σεβαστοί από όλους. Ο όρκος δεν θα δεσμεύει κανέναν, και οι άξιοι δεν θα βρίσκουν πουθενά καταφύγιο …»
Ησίοδος,αρχαίος ποιητής στο περίφημο έργο του «Έργα και ημέραι»
Πρίν προχωρήσω σήμερα στις σκέψεις μου, για να μιλήσω για τον άγνωστο στους περισσότερους Στέλιο Κυριακίδη, θα πώ δυό λόγια για κάποιες συμπεριφορές ανθρώπων, δημοσίων λειτουργημάτων, πού συναντούμε στην σύγχρονη καθημερινότητα κι΄εδώ δυστυχώς στήν τοπική κοινωνία...
Και πού μετά θα κληθούμε να συγκρίνουμε όλα αυτά, με μια άλλη συμπεριφορά ένός πραγματικού Έλληνα πατριώτη πού «πέθαινε για την Ελλάδα και μόνο » !
Ποιός όμως πεθαίνει σήμερα, «για την Ελλάδα και μόνο; »
Ένα λάθος, όσο μικρό κι΄ άν είναι σ΄ αυτές τίς δουλειές μπορεί να αποβεί θανάσιμο...
Ο τελευταίος σοβαρός τραυματισμός ενός τεχνίτη της ΔΕΗ στις εγκαταστάσεις υπερυψηλής Τάσης στο Ζαβλάνι λόγω «κακής συνεννόησης» στην επανακυκλοφορία του ρεύματος , επαναφέρει επί τάπητος πάλι και πάλι εκείνα τα μέτρα προστασίας πού πρέπει πάντα να λαμβάνονται και μετά σχολαστικότητος να τηρούνται αλλά δυστυχώς ποτέ, σε απόλυτη ακρίβεια δεν τηρούνται…
Η πληροφορία πού έχει καταγραφεί, ότιαπό μία γυναίκα υπεύθυνη των έργων δόθηκε η εντολή να κυκλοφορήσει το ρεύμα στο δίκτυο, χωρίς κάν να ειδοποιηθούν ένας – ένας όλοι οί τεχνίτες πού εργάζονταν ώστε να απομακρυνθούν από τον κίνδυνο, δίνει και την συντεταγμένη του σοβαρού αυτού ατυχήματος του ηλεκτρολόγου υποσταθμών Γεωργίου Κουρκούτα…
Παρουσιάζουνε τα Μοναστήρια σάν τα μούτρα τους, καί τίς διαμαρτυρίες πού ακούγονται τίς λένε λογοκρισίες στήν ...τέχνη τους !
ΤΑ ΠΡΟΣΩΠΑ ΤΟΥ ΕΡΓΟΥ…
1) Ο θρησκευόμενος ( ; ) Δήμαρχος,
ο νίπτων τάς χείρας του και την κεφαλή του και ποιών τώρα την νήσσα, κοινώς την πάπια ότι… «εγώ δεν ήξερα τίποτα…» ( καλά, δεν ήξερες, δεν ρώταγες όμως ; )
2) Η Αντιδημαρχία της Πολιτιστικής πού τους κάλεσε και «έβαλε το φουρνέλο…» της αντιδικίας τοπικής Εκκλησίας, πιστών, καί Δημαρχίας…
3) Κριτικές θεατών πού έχουν δεί το έργο αλλά δεν είναι φαίνεται Χάχες και χάνοι… ( όπως θα ήθελαν άνθρωποι του Πατρινού φεστιβάλ πού ξέρουν μόνο από Καρναβάλια…)
4) Αντιδράσεις από την Ξάνθη πού είχε το κακό προηγούμενο…
------------------------------------
Λένε λοιπόν μερικοί, πώς η καλλίτερη διαφήμιση γιά ένα κακό θεατρικό έργο είναι το να προσπαθήσης με διάφορα δικαστικά μέτρα να το απαγορεύσης, ώστε να θεωρηθεί ( το καημενούλι μας ) ως… «διωκόμενο», κεντρίζοντας έτσι το ενδιαφέρον του κόσμου, πού ως γνωστόν ρέπει προς κάθε τί, τό απαγορευμένο… !
Θέλουν να μάθουν, θέλουν να ιδούν, θέλουν ν΄ ακούσουν «τι λέει;, γιατί το απαγόρευσαν;
Λέει πολλά «από τέτοια» πράγματα;
Πολλά αισχρά;
« Ώωωω! πόσο μ΄ αρέσουν ν΄ ακούω αισχρά…» λένε μερικοί αλλά και μερικές στην εποχή μας, κακαρίζοντας σαν τις κότες πού μόλις έκαναν τ΄ αυγό, μόλις ακούσουν λόγια σεξιστικών καταστάσεων και «υπό ομφαλού γαστρός…» ατάκες...
Στις μέρες τις δύσκολες πού ζούμε, όπου η αβεβαιότητα του αύριο επικρατεί, αλλά και η βαρβαρότητα του σήμερα μεγαλώνει, ψάχνοντας και ξεφυλίζοντας τα παλιά μου βιβλία στέκομαι αρκετές φορές και ξαναδιαβάζω παλιές άγνωστες και γνωστές προφητείες…
Τις διαβάζω κι΄ εγώ, όπως τις διάβαζαν εκείνοι οί κατατρεγμένοι από την Τουρκική σκλαβιά Έλληνες πού προσδοκούσαν την λευτεριά τους, και πού οί προφητείες του Αγαθαγγέλου καί του Κοσμά του Αιτωλού απλόχερα και με ελπίδα τους έδιναν…
« Θά δήτε 40 άλογα δεμένα σ΄ ένα παλούκι…»
( αυτοκίνητο 40HP παρκαρισμένο)
«Οι κλέφτες θα λείψουν από τα βουνά, αλλά θα έρχονται μέρα μεσημέρι ντυμένοι και με ποδήματα να σας ληστεύουν…»
«Ο πολύ μεγάλος πόλεμος θα αρχίσει από ένα μικρό κράτος…» ( Συρία ; )
Αφορμή για όσα ειπωθούν παρακάτω, απετέλεσε μία πρόσφατη εισήγηση για ψήφιση Νόμου πού θα υποχρεώνει κάθε πολίτη να δίνει το σώμα του θέλοντας και μη θέλοντας στο Κράτος, για να του παίρνει τα όργανα και να τα διαθέτει όπου αυτό, σαν Κράτος και σαν Εξουσία θέλει !
Για το Νομοθέτημα αυτό, πού φτιάχθηκε χωρίς να ερωτηθεί κάν ( όπως τουλάχιστον γράφτηκε στον Τύπο ), ούτε η αρμόδια Επιτροπή Μεταμοσχεύσεων, έχουν ειπωθεί πολλά και έχουν απλοποιηθεί ακόμη περισσότερα…
Ο Υπουργός Υγείας, θέλοντας να δώσει έμφαση στην δωρεά οργάνων για μεταμόσχευση κατέβηκε τις μέρες αυτές και στην Πάτρα και παρέστη σε μία επιτυχή μεταμόσχευση συγχαίροντας τους γιατρούς για το έργο τους, και πολύ καλά έκανε!
Και υποθέτουμε ακόμη, ότι θα ευχαρίστησε και τους δότες συγγενείς και οικείους του νεκρού πού συγκατατέθηκαν να δοθούν αυτά τα όργανα…
Τά παλαιότερα χρόνια, τότε πού οί άνθρωποι είχαν κάποιο φόβο Θεού «πού φυλάει τα έρημα…» ( όπως λέει θυμόσοφα και ο απλός λαός) πάντοτε, ή σχεδόν πάντοτε, οί άνθρωποι συνέδεαν κάθε ταρακούνημα της γής με σχετική υπενθύμιση από τον Θεό για να προσέξουμε την όποια, κακή συνήθως διαγωγή μας, για να συνέλθουμε, για να μετανοήσουμε, και να γλιτώσουμε από την οργή Του…
Τά νεώτερα όμως χρόνια, αφ΄ ότου η γνώση και η Επιστήμη «διευρύνθηκαν», και βάλαμε ως ασύνετοι μύρμηγκες στην άκρη τον Θεό, ανακαλύψαμε ( πλέον των άλλων σοβαρών και επιστητών ανακαλύψεων…), πώς ο Θεός δεν ασχολείται σήμερα μ΄ αυτά, αλλά έχει αφήσει στην τύχη την Δημιουργία Του...
Ναύπακτος: μιά πολυκατοικία υπό κατάρευση...
Και πώς αυτά τα ταρακουνήματα της γής πού λέγαμε, και πού πολλές φορές μάλιστα καταλήγουν και σε θανάσιμα γκρεμίσματα, γίνονται από μόνα τους και δεν έχουν σχέση με καμία Άνωθεν εποπτεία…
Λοιπόν, κάθε μέρα πού περνάει ανακαλύπτουμε και καινούργιες ομάδες Ελληνικής κλεφτουριάς και πονηρών απατεώνων, πού καταρήμαξαν κι΄ αυτοί το Ελληνικό Δημόσιο, όπως πολύ σοφά φαίνεται το είπε, και ο «ταφάγαμε μαζί…»!
Καταρημάζοντας όμως τον Κρατικό κορβανά ρήμαξαν κι΄ εμάς τους υπόλοιπους πού βρεθήκαμε να πληρώνουμε μέσω φόρων αυτά πού εκείνοι έκλεβαν !
Και όχι μόνο αυτό!
Γιατί με τις κλεψιές αυτές βρήκαν ευκαιρία κάποιοι άλλοι πονηροί μηχανισμοί, πού μέ το πρόσχημα να βάλουν τάξη σε κλέφτες και φοροφυγάδες άρχισαν να φέρνουν στην Ελλάδα ηλεκτρονικά συστήματα καταγραφής και παρακολούθησης πολιτών πού ούτε η προηγμένη Σιγκαπούρη δεν είχε !
Έτσι σε πρώτη φάση θα δούμε την Φοροκάρτα με την οποία «θα γλιτώνουμε από την συγκέντρωση αποδείξεων» κι΄ έτσι όλα θα μάς είναι « πιο βολικά και πιο εύκολα» όπως μας υπόσχονται «οί σοφοί», πού κι΄ αυτοί, όπως άλλωστε συνηθίζεται, μέσω κάποιων ασφαλώς προμηθειών θα τα οικονομίσουν γενόμενοι έτσι σοφότεροι…
Παρακολουθώντας για μέρες τώρα την απεργία, των συμπαθών κατά τα άλλα ταξιτζήδων, πού ομολογουμένως μόνο με 3,30 ευρώ και ανά πάσα ώρα σε πάνε γρήγορα και με ασφάλεια στην δουλειά σου, και διαβάζοντας, ακούγοντας, βλέποντας διάφορα περιστατικά της εξέγερσής τους ομολογουμένως δέν μπορούσα να βγάλω και ένα τελικό συμπέρασμα…
Το γεγονός όμως ότι μόνο στην Πάτρα, όπως τουλάχιστον άκούστηκε, υπάρχουν 700 ταξί δείχνει έναν υπέρ-κορεσμό των αυτοκινήτων αυτών, και πολύ αμφιβάλλω αν με όλα αυτά δεν οδηγήθηκε από μόνη της η συμπαθής αυτή τάξη σε κατάσταση «επαγγελματικού πληθωρισμού» με ότι αυτό, δυσμενές για το επάγγελμά τους, συνεπάγεται…
Κάποιοι απ΄ αυτούς εκπαιδεύουν τα παιδιά μας, κάποιοι άλλοι μάς χειρουργούν, καί κάποιοι τρίτοι μάς κηδεύουν...
Η ευφυής μέθοδος κάποιων αετονύχηδων πού διά των πλαστών πτυχίων τους, βγάζανε και βγάζουνε ένα ικανοποιητικό «μεροκάματο», δεν είναι ασφαλώς τωρινή υπόθεση !
Από πολλά χρόνια τώρα η δικαστική διένεξη πού ξεκίνησε μεταξύ της Ομοσπονδίας Ιδιωτικών Εκπαιδευτικών Λειτουργών Ελλάδας (ΟΙΕΛΕ) και κάποιων Ιδιωτικών Σχολών της Άρτας αλλά καί «κατά του Προέδρου και των μελών του ΠΥΣΔΕ Άρτας» τελευταία, καθώς και κατά παντός υπευθύνου για παράβαση καθήκοντος, δίνει το στίγμα της σημερινής φαύλης κατάστασης πού τόσα χρόνια εξακολουθεί να υπάρχει…
Να υπάρχει, να ζεί και να βασιλεύει και χωρίς ποτέ της να τελεσιδικεί πηγαίνοντας επιτέλους τον κάθε κατεργάρη στον πάγκο του, και αποδίδοντας την πολυπόθητη δικαιοσύνη !
Κι΄ ακόμη δίνοντας έτσι μία βάσιμη υποψία ότι κάποιο δόντι έχουν όλοι αυτοί οί κάπηλοι και λαθρέμποροι των πτυχίων, πού δαγκώνει και εμποδίζει την πλήρη διαλεύκανση αυτής της υπόθεσης…
Μερικές φορές τά μεγαλύτερα δεινά των ανθρώπων ξεκινούν από κάποιες ανεξήγητες κουταμάρες….
Ξεκινούν ακόμη από βαριεστημένες αναβολές αρμοδίων πού στο τέλος αποδεικνύονται εντελώς αναρμόδιοι…
Ξεκινούν επίσης από αποφάσεις διαφόρων επιτροπών πού η μία μπλέκεται με την άλλη και ο καθένας τραβάει το σχοινί του για να αποφασιστεί η δική του λύση ως μόνη και σωτήρια…
Κι ακόμη από το: «άστο για αύριο, καλά τώρα σε μας θα συμβεί…»
Και γενικά το κακό μας έρχεται από μία εύφορη αισιοδοξία πού μας κρατάει σε ύπνο ότι εμείς ξέρουμε και μπορούμε να φτεροκοπάμε πάνω από τα εμπόδια, όπως εκείνο το μυθικό άτι ο φτερωτός Πήγασος της αρχαιότητος, καλή του ώρα κι ας ήταν και ψεύτικο…
Κάπως έτσι συνέβη με το φοβερό ατύχημα της Κύπρου.
Είχανε 100 μεταλλικά κοντέινερ γεμάτα εκρηκτικά 200 τόνων κι αντί να καλέσουν τους Αμερικάνους ( των οποίων την Οδηγία εκτελούσαν…) να τα πάρουν και να τα κάνουν σκόνη και να τα φάνε, ή στην πιο εύκολη περίπτωση και οι ίδιοι να τα ανοίξουν και να τά ρίξουν στην θάλασσα ώστε δια της μεθόδου του νερού να γίνουν ουδέτερα, εν τούτοις τα είχαν εκεί στοιβαγμένα και κάπου - κάπου τα πότιζαν περιμένοντας να ξεφουσκώσουν οι λαμαρίνες πού όπως βλέπουμε και στην φωτογραφία μας, είχαν υποστεί διόγκωση !
Πολλές φορές παλαιότερα είχαμε ασχοληθεί με τήν καθαριότητα αυτής της πολιτείας.
Καί δέν το κρύβουμε ότι μάς αποθάρρυνε η Δημοτική αδιαφορία !
Κι΄ έτσι, αφού είδαμε και αποείδαμε ότι δεν γίνετε τίποτα κι΄ότι "στού κουφού τήν πόρτα όσο θέλεις βρόντα" πού λέει καί ο λαός, στό τέλος βαρεθήκαμε…
Πάμπολλα δημοσιεύματά μας για την κυκλοφοριακή αναρχία και για την ασυδοσία της Δημοτικής Αστυνομίας σε καραμπινάτες περιπτώσεις κατάχρησης και καταπάτησης θέσεων στάθμευσης όπως αυτά πού δημοσιεύουμε τόσους μήνες τώρα στο κείμενό μας: «Δημοτική Αστυνομία κατηγορείσαι» ( όπως παρακάτω συνοπτικά σημειώνουμε ) και πού ελπίζαμε ότι επί Δημαρά θα έβρισκαν λύση δυστυχώς πέσανε στό κενό !
Γιατί "ουδείς ακούει ουδένα σήμερα" άν δεν είναι τής γραμμής τών "δικών μας ανθρώπων..."
Μετά από μακρά ασθένεια και τις όποιες παλινωδίες και επιστροφές της, μία προς το καλό και μία προς το χειρότερο για τρία περίπου χρόνια, τελικά ο θάνατος επικράτησε…
Ο καθηγούμενος της Αγίας Λαύρας , ο «πατέρας Φιλάρετος» όπως ήταν γνωστός στους περισσότερους, σημάδεψε την Εκκλησιαστική ζωή της περιοχής μας τόσο στον Ιερό Ναό του Αγίου Αλεξίου Πατρών πού ως μετόχι της Αγίας Λαύρας υπηρέτησε, όσο και στα Καλάβρυτα πού αργότερα μετακινήθηκε όταν αποθανόντος του τότε ηγουμένου Δημακοπούλου ψηφίσθηκε ο αείμνηστος ως ηγούμενος…
Υπήρξε παράδειγμα κληρικού τόσο για την απλότητα πού τον διέκρινε, όσο και για τον ίσο και ντόμπρο λόγο του, πάντα χωρίς περιστροφές αλλά και με περισσή ευγένεια και αρχοντιά…
Αιωνία αυτού η μνήμη, κι΄ άς έχουμε την ευχή του και την ευλογία του…
Το πράγμα φαινόταν και μύριζε από μακριά ότι κάπως έτσι τελικά θα γινόταν...
Ο αρχηγός, ο λεγόμενος Giorgos, αυτό το φοβερό paidiθαύμα αν δεν το ξέρετε,ένα μήνα τώρα τους άφηνε να μιλάνε, να μιλάνε, να λαλάνε ελεύθερα και να τιτιβίζουνε «περί δημοκρατίας» διάφορους ανέξοδους και…αφορολόγητους ( πάσης βλακείας ) λόγους...
Ότι δήθεν εμείς είμαστε αποφασισμένοι να διαφωνήσουμε καί ότι θα κάνουμε το ένα και το άλλο, ότι εμείς είμαστε με τους αδικοχαμένους, τους ανέργους, τους μισθωτούς και τους συνταξιούχους, τους ΑΜΕΑ, τούς γεωργούς και τους ανάπηρους, ότι είμαστε ακόμα και με την μαστοράτζα, δηλαδή τον μάστρο -Μήτσο τον οικοδόμο άς πούμε, τον μαστρο-Ντίνο τον υδραυλικό, άντε και την κερα-Κατίνα πού έχει πάγκα στην λαϊκή, και γενικώς τον κάθε μεροκαματιάρη !
Και στο τέλος , αφού τους άφησε να εκτονωθούν λέγοντας - λέγοντας τόσο καιρό, στό τέλος τους έμπασε σήμερα καί στην τελική ευθεία στην μεγάλη αίθουσα της Βουλής !
Αλλά πρίν τους βάλει εκεί, τους «έδωσε μία καμουτσικιά στ΄ αυτιά…» και τους τα κατέβασε, δένοντάς τους και την γλώσσα !
Τούς μούγγανε κυριολεκτικώς !
Κι΄ όπως παλιά τα άλογα ακούγανε τις στρακαστρούκες από τα καμουτσίκια πού τους έδιναν οί αμαξάδες στον αέρα κι΄ αμέσως συμμορφώνονταν και υπάκουα έτρεχαν στο αγώγι, έτσι ακριβώς συνέβη και τώρα με τους βουλευτές του Giorgou.
Πάνε και τα πετεινο-λαλήματα, πάνε και οί κορδακισμοί και οί πολυλογίες στα κανάλια, και οί φανφάρες, πάνε όλα !
Τά υπέγραψαν όλα τρίβοντας τα αυτάκια τους, γιατί το μαγικό ραβδάκι πού κρατάει το paidi ( καί πού είναι ίσως δώρο από την μαμά του τήν Μαργαρίτα ), τά ισοπέδωσε όλα, βοηθούντος και του Βενιζέλου !
Κι΄ έτσι τώρα πού σχεδόν τελείωσε το πρώτο μέρος της παράστασης και ψηφίστηκε επί της αρχής το Νομοσχέδιο, τόν λόγο από εδώ και πέρα θα τον έχει ο λαός !
Κι΄ αν συμφωνήσει καλώς, αν όμως διαφωνήσει τότε αλλοίμονο…
Είδα σήμερα την συνέντευξη την οποία έδωσε ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών κ. Ιερώνυμος στην ομάδα πολιτών πού πήγε και χτύπησε την πόρτα της Αρχιεπισκοπής...
Και όπως είπε ο Δημήτρης Κολλάτος «…ο Αρχιεπίσκοπος ήταν ο μόνος, πού δεν είχε ούτε και έβαλε αστυνομικούς να μας διώξουν, όπως έκαναν οί άλλοι πολιτικοί…».
Η συνέντευξη αυτή πού δόθηκε για θέματα πού καίνε τον Ελληνικό λαό είναι ενδεικτική, και δείχνει μία νέα πρακτική ανθρώπων της επίσημης Εκκλησίας πού μέχρι τώρα βρισκόταν, ή έδειχνε ότι βρισκόταν σε λήθη…
Η ομάδα διαμαρτυρίας ζήτησε από τον Αρχιεπίσκοπο να παρέμβει στην κυβέρνηση για να δοθεί αυστηρή εντολή στα ΜΑΤ να μη κοπανάνε με το παραμικρό τον κόσμο, πράγμα πού υπεσχέθη ο κ.Ιερώνυμος , καθώς και να παρέμβει η Εκκλησία στην Εθνική Τράπεζα να σταματήσουν οί πλειστηριασμοί σπιτιών για ένα χρόνο !
Μετά από σύντομη σχετικά ασθένεια έφυγε χθές από την ζωή και κηδεύτηκε σήμερα ένας ξεχωριστός άνθρωπος της τοπικής κοινωνίας και των Νοσηλευτικών Ιδρυμάτων της περιοχής ιδιαίτερα...
Ήταν ο Σπύρος Παναγιωτόπουλος, διευθυντής του Ασύλου Ανιάτων παθήσεων της Πάτρας, ένας ξεχωριστός και ευγενής άνθρωπος, «αριστοκράτης» θα λέγαμε του Ιδρύματος, πού τόσο με την επιβλητική παρουσία του όσο και με την προσφορά του στους αρρώστους, στους συγγενείς, στους επισκέπτες, και στους συναλλασσομένους ήταν το σήμα κατατεθέν του Ασύλου !
Στην κηδεία του, μίλησε ο Μητροπολίτης Πατρών κ. Χρυσόστομος , ο πρόεδρος του Ιδρύματος, μέλη του συμβουλίου αλλά και του προσωπικού πού τόνισαν την ξεχωριστή παρουσία του εκλιπόντος και την αγάπη πού τον διέκρινε τόσο για τους ασθενείς όσο και για το προσωπικό…
Ο Χριστός, πού πιστά τον υπηρέτησε εξυπηρετώντας τους ασθενείς αδελφούς του σύμφωνα και με την εντολή Του «αγαπάτε αλλήλους…» αλλά και με την υπηρεσία του ως ψάλτης αλλά και ως απλός νεωκόρος ακόμη, του μικρού ναού του Ιδρύματος ( παρ΄ όλο πού ήτανε διευθυντής ), άς τον αναπαύσει είς χώρα ζώντων, αγίων, και δικαίων !
Σπυρίδωνος αδελφού, αιωνία αυτού η μνήμη…
Τά τοπικά ΜΜΕ έγραψαν:
=======================
Την ημέρα των γενεθλίων του σε ηλικία 55 ετών έφυγε από τη ζωή ο γνωστός πατρινός Σπύρος Παναγιωτόπουλος, μετά από σύντομη ασθένεια.
Ο Σπύρος Παναγιωτόπουλος είχε υπηρετήσει την τοπική κοινωνία επί σειρά ετών ως διευθυντής του Ασύλου Ανιάτων.
Ευγενικός, ήρεμος, καλοσυνάτος και πράος ο Σπύρος Παναγιωτόπουλος ήταν ιδιαίτερα αγαπητός στην Πάτρα και ένα από τα βασικά στελέχη του Ασύλου Ανιάτων.
Για τον Σπύρο Παναγιωτόπουλο εξέδωσαν ψηφίσματα από το Διοικητικό Συμβούλιο του Ασύλου Ανιάτων και την Κιβωτό της Αγάπης.
Η εξόδιος ακολουθία θα ψαλεί σήμερα στις 5 το απόγευμα στον Ι. Ναό Παντανάσσης.
