11 Ιουνίου, τού Αγίου Λουκά τού Ρώσου, τού χειρούργου. Αναδρομή στά περασμένα...

 Κάνοντας μιά μικρή αναδρομή σέ κάποια περασμένα χρόνια από μιά "επίσκεψη" τού Αγίου Λουκά στήν πολιτεία μας...

Έτσι λοιπόν είχαμε τότε: 

....Πέμπτη 7 Απριλίου 2016

Η «επίσκεψη» ενός Αγίου χειρούργου στην Πολιτεία μας…

 

Πάνε τώρα 6 περίπου μέρες πού το ιερό λείψανο ενός μεγάλου Ρώσου Αγίου βρίσκεται στην πόλη μας.
Και οφείλουμε να ομολογήσουμε χωρίς θρησκευτικό σωβινισμό υπεράσπισης  ότι  αυτό πού συμβαίνει τις μέρες αυτές μέσα στον Ναό του Αγίου Ανδρέα  από τις χιλιάδες λαού πού καταφθάνουν για προσκύνημα ότι είναι κάτι το πρωτοφανές και εντυπωσιακό. Ούτε και στήν εορτή του Αγίου Ανδρέα δεν είχαμε τέτοιες πολυπληθείς και σε αδιάκοπη συνεχή ροή  συγκεντρώσεις προσκυνητών  και τέτοια φαινόμενα ! 

VIDEO από τήν ζωή του Αγίου Λουκά...

https://youtu.be/0cU-LHwC-jE?si=Utwq959YLO9mb9wI

 

 

Ο κόσμος  βέβαια βρίσκεται σε δοκιμασίες και αναζητεί την Θεία βοήθεια είτε στον Θεό είτε στους Αγίους Του. Θέλει από κάπου να πιαστεί  στα βάσανα υγείας, προβλημάτων του βίου αλλά και ανεργίας πού πολλοί βρισκόμαστε. Θα μού πείς: «και καλά τώρα, θα σού δώσει ο Άγιος λεφτά; Μήπως θα σε διορίσει; ». Άπαγε της βλασφημίας!

Στον Άγιο δεν πάμε για λεφτά, δεν πάμε να μας πληρώσει την ΔΕΗ, ή την Εφορία.  

 

 

Πάμε να μας δώσει  υγεία, «γειά μου πλούτη μου…» πού λέγανε και οι παλιοί  και αυτό μας αρκεί. Πάμε ακόμη να μας δώσει  αίσθημα  ελπίδας για μας και τα παιδιά μας στην ταραγμένη εποχή πού ζούμε, να μάς δώσει ακόμη πίστη, δηλαδή εμπιστοσύνη στον Θεό μέσα στην καθημερινότητά μας…

 

 

Άγιος Λουκάς ο Ιατρός (Ολόκληρη Ταινία)

https://youtu.be/MgJ99XYDGtA?si=TtAH9jgEgz3wSGJS

Αλλά άς μη απορούμε, υπάρχουν και κάτι περιπτώσεις μέ θαυμαστές συγκυρίες πού φέρνουν οι Άγιοι  για τα προβλήματά μας, και για τις δυσκολίες των παιδιών μας, και εκεί πού ήταν βαθύ σκοτάδι φαίνεται λίγο φώς τακτοποίησης βγαλμένο από τα ανέλπιστα…Μιά πόρτα ανοίγει...Και κάθεσαι μετά και λές «μά πώς έγινε αυτό, τι θαύμα ήταν αυτό αναπάντεχο…».


Ακόμη και ο Μητροπολίτης  έμεινε ξαφνιασμένος και  αποσβωλομένος θα λέγαμε όταν χθές το απόγευμα στην ακολουθία του Αγίου Ευχελαίου βγαίνοντας έξω από την Αγία Πύλη είδε ξαφνικά ένα ογκώδες ρεύμα προσκυνητών να κατακλύζει  τον Ναό κινούμενο προς προσκύνηση  των Αγίων λειψάνων…

Ποιός ήταν όμως ο Άγιος Λουκάς ο χειρούργος πού αξιωθήκαμε εφέτος να τον δεχθούμε ώς «επισκέπτη» στην πόλη μας;

Ένας γιατρός πού πρώτα έβαζε την ιεροσύνη του και μετά την ιατρική του. Πού πάντα χειρουργούσε με το ράσο του και πού, σ΄ εκείνα τα μαρτυρικά χρόνια των διωγμών στην Ρωσία, με το καντηλάκι να καίει στο γραφείο του , πού  αναλάμβανε όλες τις δύσκολες εγχειρήσεις χωρίς να χάνει κανέναν ασθενή  γι΄ αυτό και τον σέβονταν πολλοί υψηλόβαθμοι του κόμματος…

Και πού παρ΄όλες τις πιέσεις επί Στάλιν δεν κατόρθωσαν να τον κάνουν να απαρνηθεί τον Χριστό και την πίστη του δοκιμαζόμενος άγρια σε εξορίες και κυνηγητά μέχρι και την Σιβηρία ριγμένος ανάμεσα σε καταδίκους του κοινού ποινικού δικαίου…

Έτσι λοιπόν αξιωθήκαμε τις μέρες αυτές να προσκυνήσουμε ίχνη από το μαρτυρικό σώμα του, τα Άγια λείψανα του Αγίου Λουκά ! 

Και τέτοια  λείψανα δεν θα είχαμε σήμερα Δήμαρχε της Πάτρας κύριε Πελετίδη και οι ομόδοξοί σας κομμουνιστές, αν είχε εφαρμοστεί και στην τότε Ρωσία η ΑΠΟΤΕΦΡΩΣΗ για την οποία ΕΣΕΙΣ τρώγεστε τόσο καιρό να την κάνετε πράξη.

Να κάνετε δηλαδή σκόνη και στάκτη τους συμπολίτες σας  ακόμη και Αγίους να ήσαν, εσείς να θέλετε να τους εξαφανίσετε!

Για ξανασκεφθείτε το λοιπόν γιατί η Αποτέφρωση  δεν είναι ούτε πολιτισμός ούτε διατήρηση μνήμης  νεκρών  αγαπημένων…

Η Αυτοβιογραφία του Αγίου Λουκά Κριμαίας...

Έκδοση Ιεράς Μονής Μεταμορφώσεως Του Σωτήρος ( Δρυόβουνο - Κοζάνης )

Ο Γέροντας της Μονής Μεταμορφώσεως του Σωτήρος, Πατήρ Στέφανος, κάνοντας συνεχή έρευνα  στο χώρο της  Ορθοδοξίας, τιμά ανθρώπους που διέθεσαν τον εαυτό τους στην υπηρεσία του συνάνθρωπου και του Κυρίου και μεταφέρει στους μοναχούς και στους πιστούς τον βίο τους, ώστε να  ακολουθήσουν τα βήματά τους και να τους έχουν ως μεγάλο παράδειγμα για την προσφορά τους στην Ορθοδοξία.

Ένας από αυτούς είναι  και ο Αγιος Λουκάς Κριμαίας, ο οποίος ως Αρχιεπίσκοπος Συμφερουπόλεως, και  προ της κοιμήσεώς  του το 1961, τυφλός ήδη από τις κακουχίες που πέρασε, αφηγήθηκε την αυτοβιογραφία του στη γραμματέα του  και έδωσε τον τίτλο «Ταξιδεύοντας μέσα στον πόνο».

Εξεδόθη  τότε σε βιβλίο  και  κυκλοφορούσε κρυφά στην περιοχή της Κριμαίας. Δημοσιεύτηκε στη Ρωσία μετά την Περεστρόικα και έφθασε το βιβλίο αυτό στα χέρια του πατρός Στεφάνου από κάποιον Έλληνα Καρδιοχειρουργό καθηγητή το 2007, ο οποίος  συμμετείχε σε ιατρικό συνέδριο στο Βέλγιο, βρήκε σε βιβλιοπωλείο του Βελγίου το βιβλίο με την αυτοβιογραφία του Αγίου Λουκά  σε Γαλλική  έκδοση, το αγόρασε και το προσέφερε στον Πάτερ Στέφανο (η μετάφραση του έργου είχε γίνει από το Γαλλοελβετό Maxime Egger).

Έχοντας ο Γέροντας στα χέρια του την αυτοβιογραφία του Αρχιεπισκόπου Συμφερουπόλεως, μερίμνησε άμεσα για την μετάφραση του ψυχωφελούς αυτού έργου από τα Γαλλικά στα  Ελληνικά.

Την μετάφραση του βιβλίου από την Γαλλική γλώσσα επιμελήθηκε (με διάθεση προσευχητική) ο Πανοσιολογιότατος Αρχιμανδρίτης Π. Εφραίμ Τριανταφυλλόπουλος (Πρωτοσύγκελος της Ιεράς Μητροπόλεως Σισανίου και Σιατίστης), ο οποίος σπούδασε στη Γαλλία.

Μέσα από την αυτοβιογραφία αυτή  θα γνωρίσουν οι αναγνώστες το μάρτυρα και ομολογητή  της πίστεως της Ορθοδοξίας και πως την υπηρέτησε σε μια πολύ δύσκολη περίοδο, εν μέσω μυρίων κινδύνων και ταλαιπωριών.

 

Τό βιβλίο «Ταξιδεύοντας μέσα στον πόνο» είναι ταυτόχρονα καί οι «Ενδότερες αναμνήσεις» τού Σεβασμιωτάτου Λουκά, ένα εξαιρετικό ντοκουμέντο πάνω στη ζωή των Χριστιανών μέσα στη φρίκη των ετών 1920-1940 στην ΕΣΣΔ, η επική υπαρξιακή περιπέτεια ενός ανθρώπου της πίστης μοιρασμένου ανάμεσα στην κλήση του ως υπηρέτη του Θεού και Λόγου αλλά και ανάμεσα στο επαγγελματικό του πάθος, που διώχτηκε για την αφιέρωση του στην αφύπνιση ψυχών και σώθηκε ένεκα των κατορθωμάτων του ως χειρούργου ιατρού των σωμάτων.

 

Στην Ιερά Μονή, γνωρίζοντας την προσφορά του Αγίου Λουκά ως γιατρού και στη συνέχεια ως ιερωμένου με πολλά θαύματα αλλά και των διώξεων που υπέστη  από το Σοβιετικό καθεστώς, αμέσως μετά ανεγέρθη και ένα παρεκκλήσιο προς τιμή του Αγίου Λουκά.

 

«…Μπορούσε να βλέπει γεγονότα από εκατοντάδες χιλιόμετρα μακριά, και σε άγνωστους γι αυτήν τόπους. Γνώριζε αμαρτίες, σκέψεις, προβλήματα, συμφορές και καταστροφές και πράξεις των ανθρώπων…»( 2 Μαϊου, + Αγία Ματρώνα της Μόσχας)

 

Πρόκειται για μία από τις σπουδαιότερες μορφές της σύγχρονης  Ρωσικής Εκκλησίας.

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ:

  Προφητείες από τήν Ρωσία Δ΄ -- ( Αγία Ματρώνα τής Μόσχας )

Η Οσία Ματρώνα γεννήθηκε στις 22 Νοεμβρίου 1881, στο χωριό Σέμπινο της Ρωσίας. Οι γονείς της Δημήτριος και Ναταλία ήταν φτωχοί χωρικοί αλλά πολύ ευλαβείς. Η Αγία ήταν το μικρότερο παιδί από τα τέσσερα παιδιά της οικογένειας.

Η μητέρα της λόγω της φτώχειας σκεφτόταν να αφήσει την Οσία σε ένα ορφανοτροφείο μια διπλανής πόλης αλλά μετά από θαυματουργική επέμβαση,- είδε στο όνειρο της ότι ήλθε και κάθισε στο χέρι της ένα άσπρο πουλί με ανθρώπινη φωνή αλλά χωρίς μάτια -, την κράτησαν άν και γεννήθηκε αόμματη (δηλαδή χωρίς οφθαλμούς, με κενές τις κόγχες). Βαπτίστηκε Ματρώνα προς τιμήν της Οσίας Ματρώνας της εν Κωνσταντινουπόλει.

Η Θεία της εκλογή φάνηκε πολύ νωρίς. Κατά το βάπτισμα της είδαν οι παρευρισκόμενοι να υπάρχει πάνω της ένα σύννεφο που ευωδίαζε. Στη ηλικία των έξι χρόνων σχηματίστηκε στο στήθος της ένα εξόγκωμα σε σχήμα σταυρού.

Όπως αφηγείτο η μητέρα της, Τετάρτη και Παρασκευή η Οσία δεν θήλαζε γάλα αλλά κοιμόταν συνεχώς χωρίς να μπορεί κανείς να την ξυπνήσει…

Σε κάποια πνευματική κόρη της, που της είπε με λύπη ότι δεν μπορεί ( άχ, τι χάνεις…) να δεί τη φυσική ομορφιά του κόσμου αποκάλυψε τα εξής:

« Ο Θεός μια φορά μου άνοιξε τα μάτια και μου έδειξε τον κόσμο και όλα τα δημιουργήματα του. Εἰδα τον ήλιο, τα άστρα στον ουρανό και όλα όσα υπάρχουν πάνω στη γη, την ομορφιά της, τα βουνά, τους ποταμούς, το πράσινο χορτάρι, τα λουλούδια, τα πουλιά».

Όταν ήταν μικρή λόγω της κοροϊδίας των άλλων παιδιών σταμάτησε να παίζει και έμενε στο σπίτι. Αγωνιζόταν στην προσευχή και γρήγορα φάνηκε το διορατικό, προορατικό αλλά και το θεραπευτικό της χάρισμα. Αν και ήταν αόμματη της δόθηκε, στην ηλικία των έξι ετών, από τον Θεό το χάρισμα της διόρασης αλλά και της προόρασης.

Μπορούσε να βλέπει γεγονότα από εκατοντάδες χιλιόμετρα μακριά, και σε άγνωστους γι αυτήν τόπους. Γνώριζε αμαρτίες, σκέψεις, προβλήματα και πράξεις των ανθρώπων. Ένιωθε και προγνώριζε συμφορές και καταστροφές, με τις ευχές της δέ, θεράπευε πλήθος αρρώστων πού συνέρρεαν όχι μόνο από το χωριό της αλλά και από την ευρύτερη περιοχή.

Δεκάδες ασθενείς περνούσαν καθημερινά από το σπίτι της και οι περισσότεροι, έχοντας πίστη, γίνονταν καλά… Όλοι οι επισκέπτες για να την ευχαριστήσουν έφερναν μαζί τους πολλά αγαθά. Έτσι η Οσία έγινε βοηθός της φτωχής οικογένειας της.

Η Οσία έζησε και μεγάλωσε μέσα στις λατρευτικές ακολουθίες της Εκκλησίας. Στεκόταν όρθια συνήθως αριστερά της εισόδου.

Στην εφηβική της ηλικία πήγε σε αρκετά προσκυνήματα συχνά συνοδευόμενη από την κόρη ενός πλούσιου ευγενούς της περιοχής. Λέγεται ότι σε μία επίσκεψή της στην Κρονστάνδη, στον ναό όπου λειτουργούσε ο Άγιος Ιωάννης, εκείνος μετά από την Θεία Λειτουργία μέσα στον κατάμεστο από κόσμο ναό του Αγίου Ανδρέα παρακάλεσε τον κόσμο να παραμερίσει για να περάσει η 14χρονη τότε Ματρώνα, την οποίαν δεν γνώριζε, λέγοντας: «Έλα Ματρώνουσκα, έλα σε μένα. Ιδού έρχεται η αντικαταστάτριά μου, ο όγδοος στύλος της Ρωσίας!», προμηνύοντας την αποστολή της Αγίας για την εκκλησία και τον πολυπαθή Ρωσικό λαό, στα μετέπειτα χρόνια των διωγμών πού έβλεπε να έρχονται.

Λίγα χρόνια αργότερα, όταν ήταν δεκαεπτά ετών, η Αγία καθηλώθηκε εξαιτίας μόνιμης παράλυσης στα πόδια. Αυτό το γνώριζε γιατί της δόθηκε σημείο με το πότε θα της συμβεί. Έζησε παράλυτη πενήντα χρόνια χωρίς ποτέ να παραπονεθεί, βαστάζοντας το βαρύ σταυρό της. Παρέμεινε καθιστή σε ένα κρεβάτι 50 χρόνια, ως το τέλος της Οσιακής ζωής της, ευχαριστώντας και δοξολογώντας τον Θεό . Έλεγε ότι την πνευματική αιτία για όσα της συνέβαιναν την γνώριζε μόνο Αυτός, ο Θεός !.

Σε μικρή ακόμη ηλικία προείπε την Ρωσική επανάσταση του 1917 πού έγινε χρόνια αργότερα, λέγοντας: «Θα ληστεύουν και θα αφανίζουν τις Εκκλησίες, θα αρπάζουν τα εδάφη και θα τα μοιράζουν άπληστα μεταξύ τους, καταδιώκοντας όλους, χωρίς εξαίρεση». Προέβλεψε τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και την ήττα των Γερμανών από τους Ρώσους.

Προβλέποντας τη δολοφονία του Τσάρου, ζήτησε μια φορά από την μητέρα της ένα φτερό μεγάλο. Το μάδησε, και δείχνοντας το στην μητέρα της, της είπε:

– Βλέπεις μαμά, αυτό το φτεράκι;

– Και τι να δω παιδάκι μου, αφού το χεις μαδήσει;

– Έτσι μητέρα, θα μαδήσουν σε λίγο, και τον πατερούλη μας τον Τσάρο…

Η μητέρα της φοβήθηκε, όμως σε λίγο καιρό η προφητεία βγήκε σωστή.

Μετά την κομμουνιστική επανάσταση, όταν και τα αδέλφια της έγιναν μέλη του κομμουνιστικού κόμματος η κατάσταση γι’ αυτήν έγινε αφόρητη γι’ αυτό και μετακόμισε στη Μόσχα το 1925, χωρίς μάλιστα διαβατήριο και άδεια παραμονής, στην οποίαν έζησε μέχρι τέλους της ζωής της βοηθώντας πλήθη δυστυχισμένων και πονεμένων ανθρώπων χωρίς πίστη στο Θεό.

Στη Μόσχα δεν είχε μόνιμη στέγη διαμονής αλλά πήγαινε από το ένα σπίτι στο άλλο. Το Σοβιετικό καθεστώς επανειλημμένως προσπάθησε να την συλλάβει. Παρ’ όλο που ήταν τυφλή, τους ξέφευγε την τελευταία στιγμή ειδοποιημένη από τον Θεό με διάφορους περίεργους τρόπους…

Η Αννα Βιμπορνόβα θυμάται το παρακάτω περιστατικό.

«Ήρθε μια φορά ένας αστυνομικός να συλλάβει την Ματρώνα και εκείνη του λέει,

«Φύγε, φύγε γρήγορα, έχεις συμφορά στο σπίτι σου. Η τυφλή δεν φεύγει από σένα, εδώ στο κρεβάτι κάθομαι, δεν πάω πουθενά…»

Την άκουσε ο αστυνομικός, πήγε σπίτι του και βρήκε την γυναίκα του καμένη από την γκαζιέρα. Πρόλαβε και την μετέφερε στο Νοσοκομείο. Όταν την άλλη μέρα ήρθε στην υπηρεσία, τον ρώτησαν,

– Την συνέλαβες την τυφλή;

– Την τυφλή, τους είπε, δεν θα την συλλάβω ποτέ. Χάρη στην τυφλή πρόλαβα να πάω την γυναίκα μου στο Νοσοκομείο. Άμα δεν μου το λεγε θα την έχανα…

Όπου και αν πήγαινε, σε όποιο σπίτι και αν φιλοξενούνταν έφερνε την ειρήνη και την ηρεμία στις ψυχές. Αλλοτε χαριτολογούσε με τους ανθρώπους και άλλοτε τους έλεγχε με δριμύτητα, και τους νουθετούσε. Ήταν επιεικής, θερμή και ευσπλαχνική, δεν έκανε κηρύγματα και διδασκαλίες μα ήταν ολιγόλογη, λακωνική. Δίδασκε τον κόσμο να αποφεύγει την κατάκριση και να εμπιστεύεται το θέλημα του Θεού. Να κάνουν θερμή προσευχή και συχνά το σταυρό τους θωρακίζοντας έτσι τον εαυτό τους.

Να αγαπούν τους ασθενείς και ηλικιωμένους. Έλεγε: « άμα άνθρωποι γέροι, άρρωστοι ή εκείνοι που έχασαν τα μυαλά τους σας λένε κάτι δυσάρεστο ή προσβλητικό, μην τους ακούτε, αλλά απλά να τους βοηθάτε. Με όλη την επιμέλεια πρέπει να βοηθά κανείς τους αρρώστους και να τους συγχωρεί ό,τι και να πουν, ό,τι και να κάνουν» .

Η ίδια έκανε συνεχώς πολλούς σταυρούς ώστε στο μέτωπο της σχηματίστηκε μιά μικρή ουλή από τα δάκτυλα της. Μισοκοιμόταν ακουμπώντας πάνω στη γροθιά του χεριού της. Συμβούλευε όσους την πλησίαζαν να έχουν πίστη στον Θεό, να αφήσουν την αμαρτωλή ζωή τους, να εξομολογούνται, και να ζουν την μυστηριακή ζωή της Εκκλησίας. Τόνιζε σε όλους ότι η βοήθεια που δίνει δεν είναι δική της, ούτε έχει από μόνη της τέτοια δύναμη. Όλα προέρχονται από τον Θεό.

Σε όλους έλεγε να φορούν πάντοτε το σταυρό τους και να κάνουν προσευχή. « Αδικοχαμένος γίνεται κανείς, όταν ζεί χωρίς προσευχή» έλεγε.

Φοιτητές αποκλεισμένοι πολιτικά από το τότε καθεστώς διηγούνται πώς με τις προσευχές αυτής της τυφλής γυναίκας ξεπέρναγαν τα εμπόδια για την απόκτηση ενός πτυχίου. Ακόμη και αξιωματούχοι του καθεστώτος, κατά παράδοξο τρόπο, βοηθούσαν αυτούς για τους οποίους η Αγία Ματρώνα προσηύχετο.

Την ρώτησε κάποτε η Ζηναΐδα Ζδάνοβα:

– Γιατί επέτρεψε ο Θεός να κλείσουν και να γκρεμίσουν τόσες Εκκλησίες; και απάντησε με τα παρακάτω λόγια,

– Αυτό ήταν το θέλημα του Θεού. Ο λαός είναι σαν υπνωτισμένος και μια φοβερή δαιμονική δύναμη έχει μπεί σε δράση. Βρίσκεται στον αέρα, και διεισδύει παντού. Παλιά, η δαιμονική αυτή δύναμη κατοικούσε στα έλη και στα πυκνά δάση, επειδή οι άνθρωποι πήγαιναν τακτικά στην εκκλησία, φορούσαν και τιμούσαν τον σταυρό. Τα σπίτια τους ήταν προστατευμένα από τις εικόνες, τα κανδήλια πού έκαιγαν, τον αγιασμό πού έκαναν… Τα δαιμόνια πετούσαν μακριά και φοβόντουσαν να πλησιάσουν… Σήμερα όμως, τα σπίτια αυτά αλλά και οι ίδιοι οι άνθρωποι έχουνε γίνει κατοικητήριο δαιμόνων για την απιστία τους, και την απομάκρυνσή τους από τον Χριστό…

Η αρετή της συνίστατο στην μεγάλη της υπομονή και καρτερία, και την απόλυτη αγάπη της και εμπιστοσύνη στο Θεό. Τρεις ημέρες πριν την κοίμησή της ο Κύριος της απεκάλυψε την τελείωσή της ώστε εκείνη να προετοιμαστεί.

Προείπε και τα εξής: «όταν πεθάνω, στον τάφο μου θα έρχονται λίγοι, μόνο οι οικείοι μου, και όταν θα πεθάνουν και εκείνοι θα ερημώσει ο τάφος μου, σπάνια θα έρχεται κανείς. Μα μετά από χρόνια ο κόσμος θα με γνωρίσει και θα έρχονται σαν κοπάδια για να βοηθηθούν. Και εγώ θα τους ακούω και όλους θα τους βοηθώ. Είπε ακόμη: «όλους πού ζητάνε βοήθεια από μένα θα τους συναντώ μετά τον θάνατό τους».

Πλήθος είναι τα θαύματα της Οσίας Ματρώνας στις μέρες μας... Και όταν ζούσε θαυματουργούσε αλλά και μετά την κοίμηση της μέχρι σήμερα

Κοιμήθηκε στις 2 Μαΐου 1952, ημέρα Παρασκευή. Από τότε χιλιάδες πιστοί Ορθόδοξοι από όλο τον κόσμο έχουν πάρει βοήθεια  από την Αγία και πολλοί είναι εκείνοι πού επικαλούνται την παρρησία της στον Κύριο. Την Κυριακή έγινε η νεκρώσιμη ακολουθία στο ιερό Ναό του Ιερού Χιτώνος του Κυρίου. Ενταφιάσθηκε στο νεκροταφείο της Μονής του Αγ. Δανιήλ.

Στις 8 Μαρτίου 1998 έγινε η ανακομιδή των ιερών λειψάνων της πού μεταφέρθηκαν στην Ιερά Μονή της Αγίας Σκέπης στη Μόσχα, όπου ο τάφος σήμερα έχει γίνει ένα από τα δύο μεγαλύτερα προσκυνήματα της Ρωσίας· χιλιάδες προσκυνητές περιμένουν υπομονετικά καθημερινά για να τα προσκυνήσουν. Με πράξη του ο μακαριστός Πατριάρχης Μόσχας Αλέξιος αναγνώρισε την Αγία Ματρώνα «ως τοπική Αγία της Μόσχας και όλης της Επαρχίας». Η μνήμη της τιμάται στις 2 Μαΐου, ημέρα της κοιμήσεως της.

Ένωση Ορθοδόξων Δημοσιογράφων

 

« Γιά μιά ακόμη χρονιά σείστηκαν όλα τα Ιεροσόλυμα» ! ( τότε από τον Χριστό, σήμερα από το Άγιο Φώς )

ΧΡΙΣΤΟΣ  ΑΝΕΣΤΗ -- ΑΛΗΘΩΣ  ΑΝΕΣΤΗ !




Η υποδοχή τού Αγίου Φωτός στό Αεροδρόμιο με τιμές Αρχηγού Κράτους !


Στις 12 το μεσημέρι του Μεγάλου Σαββάτου τελέστηκε στον Πανάγιο Τάφο στην Ιερουσαλήμ η αφή του Αγίου Φωτός…

Η μοναδική αυτή τελετή και παράλληλα αποκλειστικό προνόμιο του Ορθόδοξου Πατριάρχη Ιεροσολύμων πραγματοποιείται πάντα το μεσημέρι του Μεγάλου Σαββάτου.

Ο Ναός της Αναστάσεως στην Ιερουσαλήμ ήταν κατάμεστος από πιστούς, Ορθόδοξους και μη Χριστιανούς, αλλά και χιλιάδες επισκέπτες, που κάτω υπό δρακόντεια μέτρα ασφαλείας, ήθελαν να βιώσουν από κοντά αυτό το μεγάλο θαύμα της Ανάστασης του Κυρίου όταν από τον Πανάγιο Τάφο βγει ο Πατριάρχης Ιεροσολύμων Θεόφιλος Γ” υψώνοντας στο χέρι του το Άγιο Φως για να το μοιράσει σε όλους.

Να το μεταδώσει σε όλους αυτούς, που περίμεναν με κατάνυξη στην ψυχή και στα χέρια, κρατώντας πολλές λαμπάδες αποτελούμενες από 33 κεράκια, όσα και τα χρόνια του Ιησού, για να το λάβουν και να το μεταδώσουν κι΄ αυτοί σε κάποιους άλλους...

Η τελετουργία...

Η τελετή αρχίζει με την είσοδο του Πατριάρχη Θεόφιλου Γ” στον Ναό τής Αναστάσεως, συνοδευόμενου από Αρχιερείς, ιερείς και διακόνους του Πατριαρχείου Ιεροσολύμων, αλλά και τον Αρμένιο πατριάρχη ( ώς μάρτυρα κατηγορίας...).

Ακολουθεί η Ιερή Λιτανεία και η αποσφράγιση του Πανάγιου Τάφου, ο οποίος, σύμφωνα με την παράδοση, ελέγχεται ότι δεν εμπεριείχε τίποτα που να μπορούσε να ανάψει φωτιά και σφραγιστεί με βουλοκέρι την προηγούμενη μέρα.

Τότε, ο Πατριάρχης αφού τον ψάξουν Εβραίοι Αστυνομικοί ότι δεν έχει επάνω του οτιδήποτε μπορεί να δημιουργήσει φωτιά βγάζει την Αρχιερατική στολή του και μένει μόνο με το λευκό στιχάριο, παίρνει τους σβηστούς πυρσούς και εισέρχεται στο Ιερό Κουβούκλιο.

Όλα τα καντήλια στο κτιριακό συγκρότημα του Ναού της Αναστάσεως είναι σβηστά.

Ο Πατριάρχης προσεύχεται στο εσωτερικό του Πανάγιου Τάφου. Χέρια απλώνονται από παντού και μέσα σε λίγα λεπτά ο ναός γεμίζει από αστραπές καί φλόγες που «προχωρούν» μέχρι να καλύψουν όλο τον χώρο ανάβοντας ψηλά ακόμη και τα σβησμένα καντήλια !!!

Από τον Πανάγιο Τάφο σε ολόκληρη την Ελλάδα...

Παραδοσιακά κάθε χρόνο, εκπρόσωπος της Ελληνικής πολιτείας παρίσταται στην τελετή του Αγίου Φωτός.

Το Άγιο Φως αφίχθη στις 20:30 και θα δοθεί σε 18 περιοχές της Ελλάδας και από εκεί στις εκκλησίες όλης της χώρας, ενώ έγινε δεκτό με τιμές αρχηγού κράτους, από μεικτό άγημα του ΓΕΕΘΑ, παρουσία του υφυπουργού Εξωτερικών Γιάννη Λοβέρδου.

Μετά την άφιξη στο Αεροδρόμιο της Αθήνας το Άγιο Φως μεταφέρεται με τακτικές και έκτακτες πτήσεις και μέχρι τις 21:30 αναμένεται να έχει καταφθάσει σε όλους τους προορισμούς.

Έτσι, από τα αεροδρόμια θα φτάσει στις πόλεις της επικράτειας και από εκεί, στις εκκλησίες, για να φωτίσει την Ανάσταση του Κυρίου και να φτάσει από χέρι σε χέρι σε κάθε σπίτι.

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ : 

Πώς βγαίνει τό Άγιο Φώς...

 

2026 -- Το  ΕΡΤnews  στα Ιεροσόλυμα: Η τελετή του Αγίου Φωτός

Με τρία έξτρα αεροσκάφη (τα οποία δεν θα εκτελέσουν εμπορική πτήση) θα επιχειρήσει να μεταφέρει το Άγιο Φως, το Μεγάλο Σάββατο, σε όσο το δυνατόν περισσότερους προορισμούς η Aegean, εκτός από τις προγραμματισμένες εμπορικές πτήσεις.

Συνολικά, η Aegean και η Olympic Air θα μεταφέρουν το “Άγιο Φως σε 18 προορισμούς.

Τα αεροσκάφη, τα οποία θα αναχωρήσουν αμέσως μετά την άφιξη της αποστολής από τα Ιεροσόλυμα, θα επιχειρήσουν προς τρεις διαφορετικούς γεωγραφικούς τομείς και συγκεκριμένα: Ένα προς Αιγαίο, ένα προς Ιόνιο και ένα προς Κεντρική και Ανατολική Ελλάδα.

Ειδικότερα, θα πραγματοποιηθούν πτήσεις αποκλειστικά και μόνο για τη μεταφορά του Αγίου Φωτός προς: Ιωάννινα, Κέρκυρα, Κεφαλονιά, Ζάκυνθο, Μύκονο, Σάμο, Κω, Μυτιλήνη, Λάρισα, Αλεξανδρούπολη και Λήμνο. Η επιλογή των πιο πάνω προορισμών έγινε σύμφωνα με την πληθυσμιακή κάλυψη.

Όπως κάθε χρόνο, έτσι και φέτος, το Μεγάλο Σάββατο το πλήρωμα καμπίνας όλων των πτήσεων της Aegean και της Olympic Air θα προσφέρει σε όλους τους επιβάτες πασχαλινές λαμπάδες, καθώς και πασχαλινό τσουρέκι την Κυριακή και τη Δευτέρα του Πάσχα, ενώ σε όλα τα παιδιά ηλικίας μέχρι και 12 ετών προσφέρονται σοκολατένια λαγουδάκια.

Εμείς άραγε, πώς θα υποδεχόμαστε τον Χριστό αν ερχότανε στις μέρες μας ;

«Μετά Βαϊων και κλάδων…Ὡσανά, εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι Κυρίου »

 Άραγε, πώς θα υποδεχόμαστε εμείς τον Χριστό αν ερχότανε στις μέρες μας ; 

† ἐπίσκοπος Αὐγουστῖνος
"...Τὴν ἡμέρα αὐτὴ τῶν Βαΐων ὑποδεχόμαστε κι’ ἐμεῖς τὸ Χριστό, ἀδελφοί μου, ὅπως τότε οἱ Ἑβραῖοι. Τὸ βράδυ θὰ γεμίσουν οἱ Εκ­κλησίες καὶ θ’ ἀκουσθῇ πάλι  τό «Ἰδοὺ ὁ Νυμφίος ἔρ­χε­ται ἐν τῷ μέσῳ τῆς νυκτός…»

Ἀπὸ αὔριο, Μεγάλη Δευτέρα, Μεγάλη Τρίτη, Μεγάλη Τετάρτη, Μεγάλη Πέμπτη, Μεγάλη Παρασκευή, στὰ ἅγια Πάθη, στὸν ἐπιτάφιο θρῆ­νο, τὴ νύχτα τῆς Ἀναστάσεως, θὰ ἔχουμε ὅλο σταυροπροσκυνήματα, λαμπάδες, στεφάνια, ποικίλες ἐκδηλώσεις λατρείας στὸ Χριστό.

Ἐὰν τὶς μέρες αὐτὲς ἐρχόταν ἕνας ξένος καὶ μᾶς ἔβλεπε, θὰ ἔλεγε· Τί εὐσεβὴς λαός!
Πόση ὅμως ὑποκρισία κρύβουμε!

Ἐμεῖς εἴ­μαστε χειρότεροι ἀπὸ τοὺς Ἑβραίους. Μέσα στὴν ἐκκλησία λέμε «ὡσαννά» ( γιατὶ δοξαστικά σὰν τὸ «ὡσαν­νὰ» εἶνε ὅλα αὐτά· καί τά λιβάνια, καί τὰ κεριά, οἱ στέφανοι, τὰ δάκρυα...)· ἀλλὰ μόλις βγοῦμε ἔξω, στοὺς δρόμους καὶ τὶς πλατεῖες, τί ἀκοῦ­με;

Ὄχι πλέον «ὡσαννά», ἀλλὰ «Σταύρωσον σταύ­ρωσον αὐτόν»· ἀκοῦμε βλαστήμιες, ἄγρι­ες ἀπαίσιες βλαστήμιες, ποὺ οὔτε οἱ Ἑβραῖοι λένε οὔτε κι ὁ σατανᾶς ἀκόμα δὲ λέει...

Γι᾽ αὐ­τὸ τὶς ἅγιες αὐτὲς ἡμέρες ὁ Χριστὸς καὶ πάλι κλαίει. Κλαίει, διότι εἴμεθα λαὸς ἄστατος, εὐ­μετάβολος· τώρα τὸν ἀνεβάζουμε μέχρι τὰ ἄ­στρα, καὶ αὔριο τὸν κατεβάζουμε στὸν ᾅδη.

Εἴμεθα χειρότεροι ἀπὸ τοὺς Ἑβραίους, χειρότεροι κι ἀπὸ τὸ σατανᾶ. Θὰ ἔπρεπε στὴν ταλαιπωρημένη χώρα μας, σὲ βουνὰ καὶ λαγ­κάδια, σὲ ξηρὰ καὶ θάλασσα, ν᾽ ἀκούγεται μόνο «ὡσαννά».

Κι ὅμως εἶνε γεγονὸς, ὅτι πουθενὰ ἀλλοῦ δὲ βλαστημοῦν τόσο καπηλικῶς τὰ θεῖα, τὸ Χριστὸ καὶ τὴν Παναγία, ὅσο ἐδῶ. Δὲν περνάει ὄχι μέρα, ὄχι ὥρα, ὄχι λεπτό, ἀλλ’ οὔτε δευτερόλεπτο ποὺ δὲ βλαστημοῦν.

Δείξατέ μου μιὰ γωνιὰ τῆς Ἑλλάδος, μιὰ καλύ­βα, ἕνα χωριό, ἕνα δάσος, μιὰ πεδιάδα, ἕνα πλοῖο, ἕνα στρατῶνα, ἕνα σχολεῖο, ποὺ δὲν ἀ­κούγεται βλαστήμια.

Τὰ πάντα ἔχουμε μολύ­νει. Ὕστερα ἀπὸ μία πάνδημο λατρεία ἀκολουθεῖ φρικτὴ βλασφημία. Μέσα «ὡσαννά», ἔξω «Σταύρωσον σταύρωσον αὐτόν».

Γι᾽ αὐ­τὸ κλαίει ὁ Ἰησοῦς· καὶ φοβοῦμαι, ἀδέρφια μου, μήπως μᾶς συμβῇ κάποιο μεγάλο κακό, ὅπως τότε στοὺς Ἑβραίους στὰ Ἰεροσόλυμα.

Ἐλᾶτε, ἀγαπητοί μου, τὸ βράδυ στὴν ἐκκλη­σία.

Θ’ ἀκούσετε τὸ «Ἰδοὺ ὁ Νυμφίος ἔρχεται ἐν τῷ μέσῳ τῆς νυκτός…». Ἐξῆλθαν τότε οἱ Ἑβραῖοι, ἂς ἐξέλθουμε κ’ ἐμεῖς σήμερα νὰ τὸν ὑποδεχθοῦμε ἀφήνοντας πίσω «τὸν παλαιὸν ἄνθρωπον» 

Τί ἄλλο ἔκαναν οἱ Ἑβραῖοι τότε;

Ἔβγαλαν τὰ ροῦχα τους. Ὤ, νὰ κάναμε κ’ ἐμεῖς τὸ ἴδιο! Διότι, ἐνῷ ἀγαποῦμε τὴν καθαριότητα, ἔ­χουμε «ῥοῦχα» βρώμικα.

Ὑπάρχει ἄνθρω­πος ποὺ 30 χρόνια ἐπιμένει νὰ φοράῃ λερωμένο «πουκάμισο», ἔχει δηλαδὴ τὴν ψυχή του ἀκάθαρτη.

Βγάλτε τὰ ροῦχα σας καὶ δῶ­στε τα στὸ πλυντήριο. Τὸ δὲ πλυντήριο εἶνε ἡ ἱερὰ ἐξομολόγησις.

Ἐκεῖ ἡ ψυχὴ λαμπρύνει τὴ στο­λή της καὶ λέει· «Λάμ­πρυ­νόν μου τὴν στο­λὴν τῆς ψυχῆς», Κύριε (ἐξαποστ.). Ὅποιος δὲν ἐξωμολογήθηκε, δὲν γνώρισε ἀκόμη τὸ Θεό.

Ἀκόμη, οἱ Ἑβραῖοι κρατοῦσαν βάϊα στὰ χέρια· ἂς ὑψώσουμε κ’ ἐμεῖς σύμβολα νίκης, ἂς νικήσουμε τὰ πάθη καὶ τὶς κακίες μας.
Τέλος οἱ Ἑβραῖοι ἐκραύγαζαν «ὡσαννά»·

Εμεῖς όμως τι κάνουμε;

Ἕ­νας Χριστιανὸς ἔδωσε σὲ κάποιον ἄπιστο καὶ βλάσφημο γιὰ πρώτη φορὰ τὸ Εὐαγγέλιο. Ἐ­κεῖνος τὸ πῆρε, ἄρχισε νὰ τὸ διαβά­ζῃ, καὶ τόσο ἐνθουσιάστηκε, ὥστε μιὰ νύχτα – μεσάνυχτα σηκώθηκε καὶ φώναξε «ὡσαννά»!

Ποιός εἶν᾽ αὐτός;

Είναι ο μεγάλος  συγγραφέας Ντοστογιέφσκυ.

Μετεβλήθη διὰ τῆς μελέτης τῆς Αγίας Γρα­φῆς, καὶ τὸ «ὡσαννὰ» ποὺ εἶπε ἦταν ἕνας πύραυλος, πνευματικὴ φωτιὰ ποὺ ἔβγαινε ἀπὸ μέσα του. Κ’ ἐμεῖς, τὸ «ὡσαννὰ» ποὺ λέμε σήμερα, ἂς τὸ ποῦμε τουλάχιστον μέσα από τὴν καρδιά μας.
Ὅλοι λοιπὸν στὴν ειλικρινή Εξομολόγησι, ὅλοι στὴν Θεία κοινωνία, γιὰ νὰ γευθοῦμε τὴ λύτρωσι ποὺ χαρίζει ὁ Χριστός· ὅν, παῖδες, ὑμνεῖτε καὶ ὑπερυψοῦτε εἰς πάντας τοὺς αἰῶνας· ἀμήν.

† ἐπίσκοπος Αὐγουστῖνος 

«  ΟΡΘΟΔΟΞΟ  ΒΗΜΑ » 

  ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ  ΤΥΠΟΣ -- Ροή  Ειδήσεων...

 

Μή κρυβόμαστε αδελφοί, είμαστε δένδρα άκαρπα ! Μόνο βλαστήμιες, ψευδορκίες, μοιχεῖες, πορνεῖες, κλεψιές, ἀτιμίες, αυτοκτονίες, καταχρήσεις, διαρρήξεις, καί ἐγκλήματα κάνουμε… Τσεκούρι καὶ φωτιά λοιπόν άς περιμένουμε...

 

 

ΕΥΑΓΓΕΛΙΖΟΥ ΓΗ, ΧΑΡΑΝ ΜΕΓΑΛΗ, ΑΙΝΕΙΤΕ ΟΥΡΑΝΟΙ ΘΕΟΥ ΤΗΝ ΔΟΞΑΝ !

(†) ἐπίσκοπος Αὐγουστῖνος

Αγαπητοί αδελφοί, η  25η Μαρτίου 1821 δίνει το πιό ηχηρό μήνυμα για όλο τον Ελληνισμό, τότε καί σήμερα !
Όλα τὰ ἔθνη, ἀγαπητοί μου, ἔχουν ἱστορία. Ὅ­πως ἱστορία ἔχουν καὶ τὰ ἄτομα. Καί κάθε ἄν­θρωπος γράφει τὴν ἱστορία του πάνω σ΄ αυτή τὴ γῆ.

Κλείνει μέσα του θεϊκὲς δυνάμεις, ποὺ ἡ καλλιέργειά τους δημιουργεῖ μιὰ ποικι­λία ἔργων, δημιουργεῖ πολιτισμό. Μικρὸς θε­ὸς ἀναδεικνύεται ὁ ἄνθρωπος ἀναπτύσσον­τας τὸ «κατ᾿ εἰκόνα καὶ καθ᾿ ὁμοίωσιν» (Γένεσις. 1,26) ποὺ ἔλαβε.

Ἀλλ᾽ ἐὰν ὁ ἄνθρωπος παραμελήσῃ τὴν καλ­λιέργεια τῶν θεϊκῶν αυτών στοιχείων του καὶ θάψῃ τὰ τάλαντά του στὸν τάφο τῆς ὀ­κνηρίας καὶ πονηρίας, τότε καταν­τᾷ ἕνα ἁπλὸ βιολογικὸ ὄν, μὲ φυσικὲς μόνο ἀ­νάγκες, ἕνας πεπτικὸς σωλήνας ποὺ ἀκα­τάπαυστα γεμίζει καὶ ἀδειάζει, σάν ἕνα ζῷο ποὺ βόσκει...

Ἀλλ᾽ εἶνε δυνατὸν νὰ σβηστῇ τελείως ὁ σπινθήρας τῆς θεϊκῆς του προελεύσεως; Ὅσοι ἄνθρωποι ζοῦν σὰν τὰ κτήνη, μὲ ἔμβλημα τὸ ἐπικούρειο «Φάγωμεν καὶ πίωμεν, αὔ­ριον γὰρ ἀ­ποθνῄσκομεν» (Ἠσ. 22,13. Α´ Κορ. 15,32), αὐτοὶ ποὺ ἔπνιξαν τὸ πνεῦμα στὴν ὕλη, δὲν γράφουν ἱστορία, ἀφοῦ ἱστορία εἶνε ἡ ἐξιστόρησι εὐγενῶν καὶ ὑψηλῶν πράξεων.
Λαοὶ μὲ ἐπικούρεια νοοτροπία, χωρὶς ἀνατάσεις, δὲν γράφουν ἱστορία. Ἡ διάβασί τους δὲν ἀφήνει ἴχνη. Πράξεις ἀξιομνημόνευτες γιὰ τοὺς ἀπογόνους τους δὲν ὑπάρχουν. Σὰν ἀγέλες ἔρ­χονται καὶ παρέρχονται, ἔστω κι ἂν ἡ ζωή τους ἀριθμῇ χιλιετίες. Καμμία λάμψι. Σκοτά­δι καὶ ἔ­ρεβος ἡ ζωή τους. Πνεῦμα σ᾿ αὐτοὺς δὲν ὑπάρχει «διὰ τὸ εἶναι αὐτοὺς σάρκας» (Γέν. 6,3).

* * *

Τὸ δικό μας ἔθνος, ἀγαπητοί μου, δὲν ὑπάγεται σ᾽ αὐτοὺς τοὺς λαούς. Ἀπὸ τὰ ἀρχαῖα χρόνια, διακρίθηκε. Ἀνέπτυξε τέχνες καὶ ἐπιστῆμες, δημιούργησε ἕναν ἰδιαίτερο πολιτισμό, ποὺ σὲ πολλὲς περιπτώσεις ἔγινε πρότυπο γιὰ ἄλλους λαούς. Ἀγωνίστηκε «ὑπὲρ βω­­μῶν καὶ ἑστιῶν». Ἀγωνίστηκε κατὰ τῆς βαρβα­ρότητος, ποὺ ἔτεινε νὰ κατακλύσῃ τὴν ἀνθρω­πότητα. Τὸ μικρὸ τοῦτο ἔθνος κατέπληξε τὸν κόσμο μὲ πράξεις ἀφθάστου μεγαλείου.
Αὐτὸς ποὺ μελετᾷ τὴν ἱστορία μας διακρίνει τὸν δάκτυλο τῆς Θείας Πρόνοιας, ἡ ὁποία ἀνέ­θεσε στὴν Ἑλλάδα ἐξαιρετικὴ ἀποστολή· νὰ εἶνε φῶς γνώσε­ως καὶ ἐπιστήμης, πρόδρομος τοῦ Χριστιανισμοῦ μεταξὺ τῶν εἰδωλολατρῶν, κήρυκας καὶ ἀπόστολος καὶ ὑπερασπι­στὴς τῆς Χριστιανικῆς πίστεως στὰ ἔθνη, σκεῦ­ος ἐκλογῆς καὶ δεύτερος Ἰσραὴλ στὸν κόσμο.
Ἡ ἱστορία τοῦ μικροῦ τούτου ἔθνους εἶνε ἀ­πὸ τὶς συγκινητικότερες καὶ διδακτικότερες…

++++++++++++++++++++++++

Ἂν καταρτιζόταν καὶ δημοσιευόταν ἕνας χρονολογικὸς πίνακας ὅλων τῶν σπουδαίων ἐνεργειῶν τοῦ ἀνθρώπου, σημειώνον­τας σὲ παράλληλες στῆλες τὰ ἐπιτεύγματα τῶν διαφόρων ἐθνῶν, ποιά στή­λη θὰ ἦταν ἡ πλουσιώτερη; Δὲν εἶνε ἀνάγκη νὰ τὸ ποῦμε ἐμεῖς, τὸ φωνάζει ἡ Ἱστο­ρία. Καὶ «οἱ λίθοι κεκράξονται» (πρβλ. Λουκ. 19,40). Ἕνας ἱστορι­κὸς ἡμεροδείκτης τῆς πα­τρίδος μας, ποὺ θὰ συνέτασσαν εἰδήμονες, ἀπὸ τὴν ἀρχαιότητα μέχρι σήμερα, στὸ φύλλο τῆς κάθε ἡμέ­ρας θὰ σημείωνε ὄχι μία μόνο ἀ­ξιοθαύμαστη πρᾶξι τῶν προγόνων μας ἀλλὰ πολλές.

Ἄλλων ἐθνῶν οἱ ἱστορικοὶ ἡμεροδεῖ­κτες θὰ εἶχαν τὰ περισσότερα φύλλα τους λευκά· ὁ ἡμεροδείκτης τῆς Ἑλλάδος θὰ ἦταν κατάμεστος. Δὲν ὑπάρχει ἡμέρα τοῦ ἔτους κα­τὰ τὴν ὁποία ἡ Ἑλλάδα δὲν παρουσίασε διὰ τῶν εὐγενῶν της τέκνων, τῶν ἡρώων καὶ ἁγίων της, μία ἀξιομνημόνευτη πρᾶξι.

Καὶ ἂν ἐπρόκειτο ὅλες αὐτὲς οἱ πράξεις νὰ πανηγυρίζωνται στὴν ἐπέτειό τους, ἡ Ἑλλάδα θὰ ἔπρεπε νὰ βρίσκεται σὲ διαρκῆ σημαιοστολισμό.

* * *

Ἀπ᾿ ὅλες τὶς χρονολογίες τοῦ ἱστορικοῦ ἡ­μεροδείκτη τῆς Ἑλλάδος μερικὲς διακρίνον­ται, ὅπως λ.χ. ἡ σημερινή. Εἶνε οἱ ἐπέτειοι μεγά­λων γεγονότων, ποὺ μποροῦν νὰ ὀνομασθοῦν ὁρόσημα τῆς ἐθνικῆς μας ἱστορίας, δεῖ­κτες ποὺ δείχνουν πρὸς ποιές κατευθύνσεις πρέπει νὰ πορεύεται τὸ γένος μας.
Ὅταν ὑπὸ τὴν ἔνδοξη ἡγεσία τοῦ Ἰησοῦ τοῦ Ναυῆ ὁ Ἰσραὴλ κατὰ θαυμαστὸ τρόπο πέρασε τὸν Ἰορδάνη καὶ μπῆκε στὴ γῆ τῆς ἐπαγγελίας, ὁ Κύριος διέταξε νὰ στήσουν 12 λίθους, ὅσες καὶ οἱ φυλὲς τοῦ Ἰσραήλ, γιὰ νὰ διατηρῆ­ται ζωηρὴ ἡ ἀνάμνησι τοῦ θαυμαστοῦ γεγονότος, στὸ ὁποῖο γιὰ μία ἀκόμη φορὰ φάνηκε ἡ θεία πρόνοια.

«Γιὰ νὰ τοὺς ἔχετε αὐτοὺς σὰν σημάδι ποὺ θὰ μένῃ ἐκεῖ γιὰ πάντα, ὥστε ὅταν σὲ ρωτάῃ αὔριο ὁ γυιός σου καὶ λέῃ, Γιατί τοὺς ἔχουμε αὐτοὺς τοὺς λίθους; ἐσὺ θὰ ἐξηγήσῃς στὸ γυιό σου καὶ θὰ πῇς· Ἐπειδὴ σταμάτησε ὁ Ἰορδάνης ποταμὸς ἐμπρὸς στὴν κιβωτὸ τῆς δι­αθήκης τοῦ Κυρίου ὅλης τῆς γῆς, ὅταν τὸν περ­νοῦσε· καὶ θὰ σᾶς εἶνε αὐτοὶ οἱ λίθοι ὑπενθύμισι γιὰ τοὺς Ἰσραηλῖτες αἰωνίως» (Ἰησ. Ναυ. 4,6-7).

Καὶ ἐμεῖς, ὅπως ὁ Ἰσραήλ, πρέπει νὰ ἀναζωο­γονοῦμε στὴ μνήμη τῶν νεωτέρων τὴν ἀνάμνη­σι τοῦ ἐνδόξου παρελθόντος μὲ κάθε τρόπο· ν᾽ ἀνοικοδομήσουμε, ὅπως ὁ Σολομῶν καὶ ὁ Ἰ­ουστινιανός, ναὸ περίλαμπρο μὲ πέτρες ἀπ᾽ ὅλη τὴ γῆ τῆς Ἑλλάδος, γιὰ νὰ ἐκπληρώσουμε ἱερὸ τάμα τῶν προγόνων μας· νὰ στήνουμε μνημεῖα, ἀναμνηστικὲς στῆλες καὶ προτομὲς ἡρώων· νὰ ἐκδίδουμε βιβλία· νὰ κάνουμε ὁμιλίες καὶ διαλέξεις· νὰ παρουσιάζουμε στὴ νεολαία κινηματογραφικὰ ἔργα καὶ θεατρικὲς παραστάσεις, μὲ τὶς ὁποῖες θ᾽ ἀναπαριστάνωνται ζωηρὰ ἱστορικὲς στιγμὲς τοῦ ἔθνους.
Μόνο ἐχθροὶ τῆς πατρίδος ἀποστρέφονται καὶ μισοῦν τὶς ἐθνικὲς ἐπετείους. Κρυφὴ ἐπιθυμία τους εἶνε αὐτὲς νὰ καταργηθοῦν. Ὀπαδοὶ αὐτοὶ νέων κοσμοθεωριῶν, ξένοι πρὸς τὴν ἱστορία μας, θὰ ἤθελαν νὰ ἑορτάζουμε ἄλλες ἐπετείους…

Τὰ χρόνια τῆς Κατοχῆς (1941-1944) οἱ ἐχθροὶ τῆς Ἑλλάδος δὲν ἤθελαν νὰ ἑορ­τάζεται ἡ 25η Μαρτίου. Ἔτρεμαν μήπως ἡ ἀ­νάμνησί της ξεσηκώσῃ τοὺς Ἕλληνες καὶ σπά­σουν τὰ νέα δεσμά.

Οἱ ἐχθροὶ τῆς πατρίδος μας εἶνε ὅπως ἐκεῖνος ὁ Ἀντίγονος πού, ὅταν κατέκτησε διὰ πυρὸς καὶ σιδήρου τὸν Ἰσρα­ήλ, ἀπηγόρευσε τὶς ἑορτὲς καὶ πανηγύρεις του. Τὸ διάταγμά του ἦταν· «οὔτε νὰ τηροῦν τὴν ἀρ­γία τοῦ Σαββάτου οὔτε νὰ κρατοῦν τὶς πατρο­παράδοτες ἑορτὲς οὔτε κἂν νὰ ὁμολογοῦν ὅ­τι εἶνε Ἰουδαῖοι» (Β΄ Μακκ. 6,6), ἀλλὰ νὰ ἑορτάζουν τὴν …ἡμέρα τῶν γενεθλίων τοῦ τυράννου τους μὲ διονυσιακὲς ἐκδηλώσεις.

Οἱ γενναῖοι ὅμως Μακκαβαῖοι περιφρόνησαν τὸ διάταγμα, ἀντιστάθηκαν καὶ ἑώρταζαν τὶς ἑορτές τους στὰ βουνά, καὶ ἔτσι διέσῳζαν τὴ μνήμη τοῦ παρελ­θόντος τους. Στὰ αὐτιὰ τῶν γενναίων ἐκεί­νων παιδιῶν ἔφθανε ἡ φωνὴ τοῦ προφήτου· «Ἑόρταζε, Ἰούδα, τὶς ἑορτές σου, ἀνάπεμψε τὶς προσευχές σου» (Ναούμ 2,1).
Καὶ σύ, πατρίδα μας Ἑλλάδα, ἑόρταζε τὶς ἑορτές σου, ἀνάπεμψε τὶς προσ­ευχές σου, γιὰ νὰ δοξολογῆται ὁ Θεός, γιὰ νὰ μνημονεύωνται μὲ εὐγνωμοσύνη οἱ ἥρωές σου, γιὰ νὰ εὐφραίνεται ὁ λαός σου, γιὰ νὰ χαίρωνται οἱ φίλοι σου καὶ νὰ λυποῦνται οἱ ἐχθροί σου.

* * *

Μοιραῖες ὀνομάζουν κάποιοι ἱστορικοὶ τέτοιες στιγμές. Ἀλλὰ δὲν ὑπάρχει μοῖρα καὶ τύ­χη καὶ μοιραῖα γεγονότα. Ἡ Θεία Πρόνοια διέπει τὰ ἀνθρώπινα. Ὁ Θεὸς δικάζει τὰ ἔθνη, ὑψώνει καὶ ταπεινώνει. Ἡ «μοιραία» στιγμὴ εἶ­νε ἀ­ποτέλεσμα πνευματικῆς καταπτώσεως, διαβρώσεως τοῦ ἁγνοῦ θρησκευτικοῦ καὶ ἐ­θνι­κοῦ βίου. Καί, γιὰ νὰ μιλήσουμε μὲ τὴ γλῶσ­σα τῆς Γραφῆς, οἱ συμφορὲς ἢ ἡ καταστροφὴ ἑνὸς ἔθνους εἶνε τὸ ἀποτέλεσμα ἁμαρτιῶν ἀρχόν­των καὶ ἀρχομένων. Διότι «ἡ δικαιοσύνη ἀνυψώνει ἕνα ἔθνος, ἐνῷ οἱ ἁμαρτίες ἐ­λαττώνουν τὶς φυλές»· καὶ «ὃ ἐὰν σπείρῃ ἄν­θρωπος, τοῦτο καὶ θερίσει», ὅ,τι θὰ σπείρῃ κανεὶς αὐτὸ καὶ θὰ θερίσῃ (Παρ. 14, 34. Γαλ. 6,7).
Εἴθε νὰ μὴν κυριεύσῃ τὶς νέες γενεὲς τῶν Ἑλλήνων ἡ λησμονιά, ἀλλὰ ἡ μνήμη τοῦ παρελθόντος νὰ διατηρῆται ζωηρή, κίνητρο γιὰ μεγαλουργία, γιὰ τὴν ὁποία καὶ πλάστηκαν οἱ νέοι. Εἴθε οἱ νέοι μας, ἐνθουσιαζόμενοι ἀπὸ ἱε­ρὲς ἐπιθυμίες καὶ φλογεροὺς πόθους, νὰ γρά­ψουν νέες σελίδες τιμῆς καὶ δόξης καὶ νὰ ἐπα­ναλάβουν τὸ τραγούδι τῶν νέων τῆς ἀρχαίας Σπάρτης· «Ἐμεῖς θὰ γίνουμε πολὺ καλύτεροι».

Να Εξομολογηθείτε ( ειλικρινά, όχι με ψέμματα ), και μετά να κοινωνήσετε...

Δόξα τῷ Θεῷ, στὴ πόλι σας ὑπάρχουν πνευματικοὶ πατέρες. Νὰ μεταβῆτε, νὰ ἐξομολογηθῆτε τὰ ἁμαρτήματά σας καὶ νὰ πλησιάσετε τὸ μέγα μυστῆριο τῆς Θείας κοινωνίας. Καὶ ὄχι μόνον ᾿σεῖς νὰ κοινωνήσετε τὸ Σῶμα καὶ τὸ Αἶμα τοῦ Χριστοῦ μας, ἀλλά καὶ ὅλη σας ἡ οἰκογένεια.

Στὰ παλιὰ τὰ χρόνια ―τὰ πρόλαβα ἐγὼ τὰ χρόνια αὐτά― τέτοιες μέρες ὅλοι, ὅλη ἡ οἰκογένεια πήγαινε στὴν Ἐκκλησία. Ὅπως τώρα τρέχουν ὅλοι στίς ντισκοτέκ, ὅπως τρέχουν στοὺς κινηματογράφους, ὅπως στὰ θέατρα, στὰ παλιὰ τὰ χρόνια ὅλη ἡ οἰκογένεια πήγαινε στὴν ἐκκλησία. Μπροστὰ πήγαινε ὁ πατέρας, πίσω ἡ μάνα, μετὰ τὰ 4, 5, 6, 7, 8 παιδιά. Ὅλοι κοινωνούσανε καὶ φεύγανε σὰν ἄγγελοι· Καὶ μέσ᾿ τὸ σπίτι παράδεισος ἤτανε. Διότι ὅπου εἶνε ὁ Χριστὸς ἐκεῖ εἶνε ἡ χαρὰ. Ὅπου εἶνε ὁ Χριστὸς ἐκεῖ εἶνε ἡ ἀγάπη. Ὅπου εἶνε ὁ Χριστὸς ἐκεῖ εἶνε ὁ παράδεισος. Δὲν ᾿νε ψέματα αὐτά, εἶνε ἀλήθεια. Ζωντανὴ ἀλήθεια.
Ὤ, Θεέ μου! ποῦ πῆγε αὐτὴ ἡ κοινωνία; Μᾶς ἔφαγε ὁ διάβολος. Φύγαμε ἀπὸ τὸ Θεό καὶ κτήνη γινήκαμε.

Ἀδελφοί μου,

μολονότι ἁμαρτω­λὸς καὶ ἀνάξιος δοῦλος τοῦ Θεοῦ, σας προειδοποιῶ καὶ σᾶς λέγω·Ἡ μετάνοια θὰ μᾶς σώσῃ. Ἡ μετάνοια εἶναι τὸ φάρμακο ποὺ θὰ θεραπεύσῃ τὴν ἀνθρωπότητα. Νὰ μετανοήσουμε ὅλοι, Ἀνατολὴ καὶ Δύσις, Ἀμερικὴ καὶ ῾Ρωσία, Εὐρώ­πη καὶ Βαλκάνια.
Νὰ μετανοήσουμε ὅλοι, μεγάλοι καὶ μικροί, γυναῖκες καὶ ἄντρες, ἀγράμματοι καὶ σο­φοί, κλῆρος καὶ λαός. Ὅλοι ν᾽ ἀλλάξουμε δρό­μο, ν᾽ ἀκολουθήσουμε τὸ δρόμο τοῦ Χριστοῦ. Διότι ἕνας εἶναι ὁ δρόμος ποὺ σῴζει, μόνο αὐ­τός, δὲν ὑπάρχει ἄλλος. Διαφορετικά, τί μᾶς περιμένει; Μόνο ἁμαρτίες κάνουμε· βλαστήμιες, ψευδορκίες, μοιχεῖες, πορνεῖες, κλεψιές, ἀτιμίες, καταχρήσεις, διαρρήξεις, ἐγκλήματα…

Εἴμαστε δέντρα ἄκαρπα. Τί περιμένουμε; Τσεκούρι καὶ φωτιά. Δηλαδή; Πόλεμος, πυρηνικὸς ὄλεθρος, μία βόμβα σὲ κάθε πρωτεύουσα, ποὺ θὰ πέφτῃ ἀπὸ τ᾽ ἀεροπλάνα, τὰ «μαυροπούλια» τοῦ θανάτου, καὶ σβήσαμε…

(†) ἐπίσκοπος Αὐγουστῖνος