Κυριακή, 29 Μαρτίου 2015

Αχαϊα και Περιφέρεια κινηθείτε ! Η Ανάβρα στον Βόλο σάς δείχνει δρόμο ανάπτυξης...











 

 

Έχουν περάσει πολλά και ξεχασμένα χρόνια από τότε, πού σε κάποια χωριά της Περιφέρειάς μας, εδώ τριγύρω στήν Αχαϊα, λειτουργούσαν αγροτικές οικογενειακές επιχειρήσεις οικοτεχνείες κατασκευής ταπήτων, χαλιών, ζυμαρικών, και αγροτικών ειδών οικολογικού ενδιαφέροντος…
Τους είχανε δώσει κάποια δάνεια και για κάποια χρόνια λειτούργησαν στα Λακώματα, Βαλμαντούρα, Χαλανδρίτσα, αν θυμόμαστε καλά, αλλά μετά έπεσε «περονόσπορος» τουτέστι γίνανε κάποιες ατασθαλίες ( ως λέγανε… )  όπως συνήθειο τόχανε και οί Γεωργικοί Συνεταιρισμοί και φυσικά κλείσανε…

 

Το νόημα όμως δημιουργίας αυτών των τοπικών οικοτεχνειών είχε σαν βάση την απασχόληση νέων αγροτών στα χωριά τους ώστε και αυτοί να παίρνουν ένα εισόδημα, να εργάζονται καί να μή μη στέκονται σαν Ευρωπαϊκοί ζήτουλες με τις επιδοτήσεις. Κι΄ακόμη, γιά να μπορούν να ανοίγουν τέλος πάντων μια νέα οικογένεια μέσα στο δικό τους χωριό και με την δική τους κουλτούρα καί Παράδοση και όχι ψάχνοντας για Ρουμάνες, Βουλγάρες, Αλβανίδες, Μολδαβές και πάει λέγοντας πού θα θελήσουν να ζήσουν στα χωριά αυτά αλλά πού δύσκολα μετά θα ενσωματωθούν σε ξένο τόπο…

Δυστυχώς όμως το σχέδιο αυτό μετά από λίγα χρόνια ναυάγησε και μείνανε οί αργαλειοί και τα αδράχτια να μας θυμίζουν λαϊκό μουσείο καί παλιατζίδικο γιά ξεπούλημα…
Πολλές φορές σκεφτόμουνα το μέλλον αυτών τών χωριών, τουλάχιστον τής περιοχής μας, με τα τόσα ωραία μέρη αλλά δυστυχώς ανεκμετάλευτα, μίζερα, καί χωρίς προοπτική γιά δεκάδες χρόνια τώρα...
Η μόνη "ανάπτυξή" τους υπήρξε η πολιτική, καί πέραν τούτου τίποτα !
Εκτός λοιπόν κάποιου ποταμού διορισμών πού πήγαζε από κάποιες ορεινές "πηγές" τού Ερύμανθου, ουδεμία σοβαρή αγροτική, κτηνοτροφική, τουριστική ανάπτυξη υπήρξε στήν περιοχή μας. 
Πού πάντα παρέμεναν όπως ήταν καί είναι, χωρίς ουσιαστική ανάπτυξη, πλήν τής "ανάπτυξης" εκ τών διορισμών όπως προείπαμε καί εκ τού Δημοσίου κορβανά προερχομένης...
Εδώ τόν δρόμο Πατρών - Καλαβρύτων δεν μπορούν να φτιάξουν, πού θα ήταν δρόμος ανάπτυξης καί έχουν καί τον παλεύουν για 10 χρόνια τώρα αφήνοντας μάλιστα τίς περισσότερες στροφές του όπως ήτανε από το 1821, τότε δηλαδή πού κατέβαινε ο Κολοκοτρώνης με τα μουλάρια του από τα Καλάβρυτα...
Νά μή μιλήσουμε τώρα καί γιά τόν δίπλα δρόμο, Εθνικό ( ; ) κι΄αυτό, τήν 111 δηλαδή Πάτρα - Τρίπολις πού έχει μείνει η μισή καί θάπρεπε να ονομασθεί αλλιώς πχ. "55,5 - πενηνταπέντε καί μισό"! 
Κι΄ αυτά μέν γιά τούς δρόμους τής ορεινής Αχαϊας.
Πρίν λίγες μέρες όμως μάς στείλανε ένα video με μία ανάλογη προσπάθεια ανάπτυξης σε άλλη βάση όμως, πού έγινε σ΄ ένα χωριό ονόματι Ανάβρα!

Το ξέρατε ; 
Ούτε εμείς το ξέραμε αλλά το φέραμε εδώ σαν δημοσίευση μήπως το δούνε τίποτα αρμόδιοι  και τους μπούνε  τίποτα ιδέες, καλές ιδέες βέβαια, να φτιάξουν κάτι παρόμοιο και σε κάποιο από τα δικά μας χωριά πού δόξα τώ Θεώ έχουμε πολλά γύρω μας με άφθονα νερά, με πλαγιές και με λιβάδια και ψηλά βουνά  !

Ψηλά μυαλά δεν φαίνεται να έχουμε, αλλά άς ελπίσουμε ότι υπάρχουν κι΄ αυτά, κι΄ ότι είναι απογοητευμένα, θα λέγαμε παραγκωνισμένα, καί ότι μέχρι τώρα κρύβονταν από αυτές ή κάποιες άλλες αιτίες και ότι κάποια στιγμή θα παρουσιαστούν γιά να μας διαψεύσουν…


Δευτέρα, 16 Μαρτίου 2015

Η γυναίκα πού έβγαλε ασπροπρόσωπη μιά «άκαρδη» Πολιτεία …



 
κυρία Παναγιώτα Λάζαρη! 
Μιά αληθινή Κυρία, μητέρα, αλλά καί καλή ελπίδα γιά τήν Πολιτεία μας...




Είναι γεγονός αναντίρρητο ότι εδώ στην πολιτεία μας υπάρχει μια υποβόσκουσα δυσκολία στις ανθρώπινες σχέσεις παρά τα όποια εξωτερικά εθιμοτυπικά χαμόγελα και τις άλλες επίσημες ρεβερέντζες της στιγμής, της συναλλαγής,των εορτών, και της ευκαιρίας, με λόγια πού σήμερα λέγονται και σε μισή ώρα  ξεχνιούνται…
«Καλημέρα σας, ώ, τι κάνετε; Πώς είσθε, τά παιδιά καλά; Το σκυλάκι σας τι κάνει; » και άλλα τέτοια μελίρρυτα πού συνήθως ακούγονται για να περνάει η ώρα…

Έτσι λοιπόν, θές από μία υπάρχουσα κοινωνική ανισότητα στον πλούτο ή στην εργασία «εγώ είμαι εγώ, και ποιός είσαι εσύ», θές από μία διαφορετική ένταξη στα πολιτικά δρώμενα της βαριά και αθεράπευτα κομματικής Πολιτείας μας ( κλεισμένες πόρτες σε όσους δεν είναι  « δικοί μας…»), καθώς καί ή δυσκολία να σε δεχθούν σε άλλους κλάδους πολιτιστικών χώρων κλειστούς για τους μη ανήκοντες στα conne τους, έχουν διαμορφώσει μία, ως επί το πλείστον, ελίτ στήν «κουμπωμένη» τοπική κοινωνία…  
Μόνο στο Καρναβάλι γίνονται όλοι ίσοι, αλλά και σ΄ αυτό μόνο για ένα – δυό 24ωρα, και πέραν τούτου «ού» !

Υπάρχει βέβαια μία αναπτυγμένη κοινωνική βοήθεια σε τρόφιμα και φάρμακα για τους έχοντες ανάγκη μέσα από μία διαδικασία προσφοράς και τυπικής διεκπεραίωσης, καλής βέβαια, αλλά χωρίς εκείνη την ψυχική ζεστασιά, το χαμόγελο, και την εσωτερική προσέγγιση πού ζητάει επί πλέον μιά ταλαιπωρημένη ψυχή πού την βασανίζει η ανασφάλεια και άλλα χίλια δυό πράγματα…
Ισότης, σχετική βέβαια, υπάρχει και στον χώρο τών Εκκλησιαστικών εκδηλώσεων, τελετών, και Λειτουργιών, αλλά και πάλι μόλις βγούμε έξω, οι περισσότεροι θεοφιλείς των χώρων αυτών, ούτε πού σε γνωρίζουν μετά, αν δεν είσαι «δικός τους…».
Ζήτημα είναι αν θα εισπράξεις μια καλημέρα, παρ΄ όλα τά περί Χριστιανικής αγάπης πού ακούγονται μέσα στίς Εκκλησίες ! Δεν φταίει βέβαια ο Θεός, εμείς οί άνθρωποι φταίμε με ό,τι από αυτό συνεπάγεται…

Πέμπτη, 5 Μαρτίου 2015

«Πολεμώντας» στην άσφαλτο ! Οί δρόμοι φταίνε, ή το μυαλό μας ;





Καί βεβαίως κανείς τους δέν έζησε...









Τά τελευταία δυστυχήματα πού συνέβησαν στούς παραπλήσιους δρόμους, κόμβους και διασταυρώσεις τής περιοχής μας, καί μάλιστα στό ίσωμα καί μέ καλό καιρό, δείχνουν καί μία άλλη ουσιώδη παράμετρο πού πάντα την κρύβουν και πού σπάνια βγαίνει στήν δημοσιότητα...

Γιατί δυστυχώς έχουμε μάθει, κακώς βέβαια, ότι γιά κάθε ατύχημα καί θάνατο πού συμβαίνει, πρέπει γιά λόγους σαβουάρ-βίβρ πρός τούς νεκρούς αλλά καί τούς πενθούντας εναπομείναντας συγγενείς, να τό ρίχνουμε στούς δρόμους, καί ποτέ στήν ατζαμωσύνη τών οδηγών, στήν υπερβολική ταχύτητα, στο πέρασμα με κόκκινο, στο τηλέφωνο στ΄ αυτί, στό ποτό, στίς κόντρες, καί στίς επιδείξεις στήν δίπλα - γκόμενα ...

---------------------
Αυτό το βαρύ τριαξονικό μόλις δεί πορτοκαλί, 100 μέτρα νωρίτερα από τα φανάρια, πρέπει να κόψει ταχύτητα άν θέλει έγκαιρα να σταματήσει. Δυστυχώς όμως τό 90%  από αυτά περνούνε με κόκκινο πέφτοντας σε πλαγιομετωπική με όποιο αυτοκίνητο θά έχει τήν ατυχία νά διασχίζει κάθετα τον δρόμο ( πχ. διασταύρωση Αλισσού, Κάτω Αχαϊας, Ελαιοχωρίου, κλπ ). Η τοποθέτηση σαμαριών στήν άσφαλτο εκατέρωθεν στά φανάρια ώστε να μή ανοίγονται τα αυτοκίνητα στήν μεγάλη ευθεία ίσως να είναι μία ενδεδειγμένη λύση...
-----------------------
Όμως, αυτό τό "χαϊδεμα" τών αυτιών και των συνειδήσεων, θά λέγαμε ότι δέν βοηθάει καί πολύ τήν διόρθωση μιάς «αφορισμένης»  κατάστασης...

Δέν μπορεί λοιπόν εσύ να τρέχεις μέ 140 – 160 km σέ έναν δεδομένο γιά τίς ατέλειές του δρόμο, νά κάνεις προσπεράσεις όπου εσύ θέλεις « κάντε όλοι άκρη περνάω εγώ…», νά μή φοράς ζώνη ασφαλείας, νά μή υπολογίζεις τίποτα, να περνάς με καθαρό κόκκινο θανατηφόρες διασταυρώσεις όπως αυτή του Αλισσού πού έχει φάει κόσμο και κοσμάκη...
Καί στό τέλος νά καρφώνεσαι σ΄ ένα άλλο αυτοκίνητο, νά βασανίζεις εγκληματικά καί κάποια άλλη οικογένεια πού ξεκίνησε χαρούμενη γιά τίς δουλειές της ή τις διακοπές της, να μαυροφοράς και να στέλνεις στον τάφο άλλους ανθρώπους καί μετά να ξεσηκώνονται όλοι οί πολιτειακοί υπεύθυνοι ( καί... επιζώντες ) , καί νά μάς λένε ότι «έφταιγε μόνο ο δρόμος» !