Δευτέρα, 12 Αυγούστου 2013

Μοσχαράκι ήλθε μόνο του από 15Km μακριά και περίμενε στην πόρτα της Παναγίας Ελεούσας … Ξυπνήστε άπιστοι !



Ιερά Μονή Παναγίας Ελεούσας...
Έξω από τήν πύλη αυτή περίμενε υπομονετικά τό μοσχαράκι...


 




Τις παλαιότερες εποχές, τότε πού οί άνθρωποι είχανε μεγαλύτερη
πίστη στον Θεό, ακούγαμε αλλά και βλέπαμε, ειδικά σε μεγάλες γιορτές Αγίων, θαυμαστά και περίεργα πράγματα…

Αρκετά τέτοια περιστατικά συναντούσαμε εδώ στην περιοχή μας καί στο προσκύνημα του Αγίου Νικολάου Σπάτα Ηλείας όπου έβλεπες διάφορα «ταμένα» στον Άγιο ζώα, αρνιά, κατσίκια, μοσχαράκια, κριάρια, κλπ να ανεβαίνουν χωρίς αλυσίδα τα σκαλοπάτια της Εκκλησίας καί να πηγαίνουν  μετά και να στέκονται μπροστά στην εκόνα του Αγίου Νικολάου πού ήταν έξω, σαν να του λέγανε «Να΄μαι, ήρθα ».

Μερικά μάλιστα σηκώνανε τα δύο μπροστινά ποδαράκια τους και τα ακουμπούσανε στο τσιμεντένιο βάθρο πού είναι και σήμερα η εικόνα!

Από αυτά και μόνο τα περιστατικά θα έπρεπε να έχουν πιστέψει και οί πέτρες, «και οί λίθοι κεκράξονται» πού λέει κάπου ο Χριστός, αλλά δυστυχώς σαν πάρει ο άνθρωπος την κατηφόρα της απιστίας μετά δύσκολα συμαζεύεται η ψυχή και γίνεται η παραμονή μας σ΄ αυτήν την ζωή «ήλθα, είδα, και στην Κόλαση απήλθα…».

Σε κανέναν βέβαια να μη συμβεί αυτό, αλλά ο κίνδυνος να φύγουμε ξαφνικά και απροετοίμαστοι απ΄ αυτή την ζωή είναι μεγάλος !

Πόσοι φίλοι και φίλες μας, νέοι άνθρωποι μάλιστα πού είμαστε μαζί ως χθές και τα πίναμε, δεν φύγανε ξαφνικά για την «άλλη ζωή» μέσα από ένα ξαφνικό τροχαίο; 

Έφυγαν ναί, αλλά απέναντι του Θεού, πνευματικά, ήσαν έτοιμοι για το, τι «εκεί» θα συναντήσουν;

Τις μέρες λοιπόν αυτές, και καθώς πλησιάζει η μεγάλη εορτή της Κοίμησης της Θεοτόκου θέλησε η Παναγιά μας ν΄ ανοίξει μυστικά τούς ουρανούς και να προσφέρει ένα ακόμη περίεργο θαύμα εδώ στην περιοχή μας…





Τά θαύματα βέβαια δεν γίνονται για τους πιστούς, άπαγε της βλασφημίας, αυτοί έχουν εμπιστοσύνη ( πίστη ) στον Θεό και δεν έχουν ανάγκη γεωμετρικής επιβεβαίωσης της πίστης τους, ( πλήν βέβαια κάποιας μικρής τόνωσης πού κάποιοι παίρνουν για να συνεχίσουν με πίστη την υπόλοιπη ζωή τους). 
Τά θαύματα γίνονται κυρίως για τους άπιστους πού σήμερα έχουν πληθυνθεί και έχουν γίνει λεφούσι αμέτρητο και αναζητάνε αρκετοί από αυτούς λίγο φώς επίγνωσης και αλήθειας μέσα στην ταραγμένη εποχή μας, αλλά έτσι εγωϊστικά όπως σκέπτονται, δεν βρίσκουνε…

Κάποια μέρα λοιπόν, τώρα κοντά, στο ιστορικό γυναικείο Μοναστήρι της Παναγίας Ελεούσας στην Πιτίτσα, πηγαίνοντας η μοναχή να ανοίξη την καγκελόπορτα βρέθηκε μπροστά σ΄ ένα χαριτωμένο μοσχαράκι το οποίο στεκότανε και την κοίταζε!


 









Λαλιά είχε, και μιλιά δεν είχε !

Απόρησε η μοναχή, κοίταξε από εδώ, κοίταξε από εκεί αλλά ούτε κοπάδι φαινότανε, ούτε καί αφεντικό.  
Το πράγμα ήταν περίεργο γιατί το μοσχαράκι δεν ήθελε να φύγει με τίποτα.

Ήταν υπομονετικό,υπάκουο, πού σε κοίταζε με τα αγαθά μάτια του σαν να ήθελε να το πάρουν μέσα στο μοναστήρι, και βέβαια όχι για να καλογερέψει...

Τά ερωτήματα βέβαια είναι πολλά, και πρώτα απ΄ όλα ποιά μυστική δύναμη το οδήγησε μέσα από τα βουνά και τα λαγκάδια τόσα χιλιόμετρα μακριά, μάλλον μέσα στο σκοτάδι, να πάει να βρεί το συγκεκριμμένο μοναστήρι κι΄ όχι κανένα άλλο σπίτι και μαντρί, και να σταθεί στην πόρτα του περιμένοντας να το πάρουν μέσα.

Ασφαλώς, και πέραν πάσης αμφιβολίας ήταν η δύναμη και η καθοδήγηση της Παναγίας να έλθει μόνο του εκεί !

Ένας άπιστος βέβαια θα πεί: « στην τύχη συνέβει, στην τύχη…» όπως έχουν συνηθίσει όλα να τα ρίχνουν στην τύχη, ακόμη και την τελειότητα αλλά και σκοπιμότητα λειτουργίας και οργάνων του ανθρωπίνου σώματος…

«Μού λές στην τύχη…» ρωτάμε κάποιους «αλλά για πές μας πώς τα μάτια βρίσκονται στο μέτωπο για να βλέπει από ψηλά και περισκοπικά γύρω του ό άνθρωπος, και δεν βρίσκονται κάτω από τις πατούσες, ή στην πλάτη τους, αφού όλα στην τύχη έγιναν»; τους ρωτάς αλλά η απάντηση είναι μονίμως: «στην τύχη, στην τύχη…». 
Άς είναι…

Το πράγμα όμως εδώ καταντούσε περίεργο γιατί οί πληροφορίες πού συγκεντρώθηκαν ήταν ότι κανένας κτηνοτρόφος δεν είχε στην κοντινή περιοχή μοσχάρια εκτός ενός από τις Καμάρες, κάπου 15Km μακριά ! Ειδοποιήθηκε ο άνθρωπος και πράγματι λέγοντας τα χαρακτηριστικά του επιβεβαίωσε ότι το ζώο ήταν δικό του. 
Πρόσθεσε όμως και κάτι, πού δείχνει την υπάρχουσα ακόμη ευσέβεια του λαού.Τί είπε:

«Αφού το μοσχαράκι αυτό ήλθε μόνο του στο Μοναστήρι της Παναγίας Ελεούσας, εγώ το παραχωρώ στο Μοναστήρι και άς το κάνουν ό,τι θέλουν…».

Έτσι λοιπόν για ενίσχυση του τόσο φιλόξενου αυτού Μοναστηριού, το βάλανε σε κλήρωση, με 1 ευρώ, δηλαδή τίποτα, τον κάθε κλήρο, μη διαφημίζοντας μάλιστα το γεγονός ανεξάρτητα άν αυτό σιγά σιγά μαθεύτηκε μιά καί κάθε λαχνός γράφει δίπλα: 
 Ένα μοσχάρι !








Τήν Κυριακή λοιπόν στις 29 Σεπτεμβρίου γίνεται η κλήρωση, και… σ΄ όποιον πέσει άς το πάρει μετά, και άς κάνει ένα τρικούβερτο φαγοπότι ευχαριστώντας και την Παναγία για το μοσχαράκι, αλλά και για τον λαχνό πού του έτυχε !

Υπάρχει όμως και η μεγάλη εορτή τής Παναγίας και άς πούμε και λίγα λόγια γι΄ αυτήν…


Η  ΚΟΙΜΗΣΗ  ΤΗΣ  ΘΕΟΤΟΚΟΥ…
=============================

«…Mετά την Ανάληψη του Xριστού η Παναγία ζούσε με τις αναμνήσεις του μονογενούς Yιού της, και είχε συνήθεια να επισκέπτεται τον τόπο της προσευχής του, τη Γεθσημανή.


 

Γεθσημανή, κατεβαίνοντας στόν τάφο τής Παναγίας...  



 


Πολλές φορές πήγε εκεί. Αλλά κάποια μέρα πήγε για τελευταία φορά. Tότε συνέβη κάτι έκτακτο.

Ας μην πιστεύουν οι άπιστοι, εμείς πιστεύουμε. στο πέρασμα της Θεοτόκου, και μάλιστα όταν γονάτισε να προσευχηθεί, τα δέντρα έγειραν, λύγισαν τις κορυφές των προς τα κάτω. Σαν να έκαναν μετάνοια να την προσκυνήσουν. Kαι, όπως στον Eυαγγελισμό, ήρθε πάλι ο αρχάγγελος Γαβριήλ. Kρατούσε κλάδο φοίνικος, σύμβολο νίκης κατά του θανάτου.

Xαιρέτισε την υπεραγία Θεοτόκο και την ειδοποίησε, ότι σε λίγο φεύγει πλέον από τη γη για να συναντήσει τον Yιό της.

Γεμάτη ιερά συγκίνηση η Θεοτόκος κατέβηκε από το λόφο της Γεθσημανή και ήλθε στο φτωχικό της. Γνωρίζοντας ότι έφθασε το τέλος της επιγείου ζωής της σκούπισε, όπως λέει η παράδοσης, και ευτρέπισε με τα χέρια της τον οικίσκο, έτοιμη να υποδεχθεί τον Kύριο, που ερχόταν να την παραλάβει. 
Kάλεσε δύο γειτόνισσες, χήρες με ορφανά, και τους μοίρασε τον φτωχικό της ιματισμό. Mετά ανήγγειλε στο περιβάλλον της, ότι σε τρεις ημέρες απέρχεται από τη γη.
Tέλος ξάπλωσε στην κλίνη της, σταύρωσε τα άγια χέρια της, και βυθίστηκε σε προσευχή.

Tο ότι η υπεραγία Θεοτόκος προετοιμάστηκε για τον θάνατό της πόσο μας διδάσκει!
 

 










Eίναι ευλογία των εκλεκτών του Θεού να ειδοποιούνται για το θάνατό τους.
Όταν οι άνθρωποι ζούσαν με αφοσίωση στο Θεό, προαισθάνονταν το θάνατό τους.
Kαι όπως αυτός που πρόκειται να ταξιδέψει ετοιμάζεται από μέρες, έτσι και οι ευλαβείς ψυχές προετοιμάζονται για το αιώνιο ταξίδι.
Eίναι κακό ο αιφνίδιος θάνατος. Ακούσατε τι λέει η Εκκλησία;
Nα μας φυλάξει ο Θεός από πολλά δεινά.
Ποια δεινά;
«Από λοιμού, λιμού, σεισμού…» και «…και αιφνιδίου θανάτου».

Γιατί είναι κακό;
Διότι δεν δίνει στον άνθρωπο ούτε λεπτό. Mοιάζει με το γεράκι…

Oι κόττες βοσκούν στο γρασίδι, και νομίζουν ότι θα επιστρέψουν στο κοττέτσι. Αμ’ δεν θα επιστρέψουν.

Από πάνω, ξαφνικά, το γεράκι πέφτει με ορμή κι αρπάζει την όρνιθα.
Σαν γεράκι και ο θάνατος φτερουγίζει ορμητικός και πέφτει· στο δρόμο, στο πεζοδρόμιο, στο αεροπλάνο, στο γραφείο…, όπου να ‘νε.
Αρπάζει τον άνθρωπο και του λέει, Όλα ‘δώ!… δεν τον αφήνει να πει το «Mνήσθητί μου…».
Αλλά προσέξτε κάτι ακόμη. Πρέπει ο Xριστιανός, προαισθανόμενος το θάνατό του, να κάνει και τούτο. Bλέπεις, ότι μεγάλωσες πλέον, τα χιόνια έπεσαν πάνω στο κεφάλι σου.
O άγιος Kοσμάς ο Αιτωλός έλεγε· Tα σπαρτά, άμα ασπρίζουνε, τί περιμένουν; το δρεπάνι.
Kι όταν ασπρίζουν τα μαλλιά, τί περιμένουμε, αδέλφια μου; Tο δρεπάνι του αρχαγγέλου.

Προτού λοιπόν φτάσει το δρεπάνι, οι μητέρες και οι πατέρες που έχουν παιδιά να τακτοποιήσουν τα του σπιτιού των.
Ό,τι έχουν, να τα μοιράσουν με δικαιοσύνη στα παιδιά τους.
Nα μην αφήσουν εκκρεμότητες.

Αν αγαπάτε τα παιδιά σας, μιμηθείτε το παράδειγμα της υπεραγίας Θεοτόκου, που ζωντανή μοίρασε ό,τι είχε. Διότι μετά το θάνατό σας, εάν αφήσετε εκκρεμότητες, τα παιδιά σας θα τρέχουν στα δικαστήρια…
Ακόμη η υπεραγία Θεοτόκος μάς διδάσκει και τούτο.
Tην ελεημοσύνη μην την κάνετε μετά θάνατον.
Όσο ζείτε, όσο τα χέρια αυτά μπορούν και κινούνται και μπαίνουν στο πορτοφόλι, τότε η ελεημοσύνη έχει μεγάλη αξία.
Διότι μετά θάνατον δεν λέγεται πλέον ελεημοσύνη· είναι χρήματα που δεν οφείλονται σ’ εσάς. Ακούς, ότι ένα φιλανθρωπικό ίδρυμα το έκτισαν μετά θάνατον. Απήλαυσαν δηλαδή τα χρήματά τους εν ζωή, τα γλέντησαν όσο ζούσαν, και μετά το θάνατο πλέον κάνουν την ελεημοσύνη. Γι’ αυτό να κάνουμε την ελεημοσύνη όπως την έκανε η Παναγία.







Τά φιδάκια τής Παναγίας βγαίνουν κάθε χρόνο τίς ημέρες τής εορτής της, στό Μαρκόπουλο Κεφαλληνίας. 



Είναι ακίνδυνα. Μετά κρύβονται καί ξαναβγαίνουν τού χρόνου...
Τυχαίο κι΄ αυτό ;
Αλλά προχωρούμε. Ήλθε και για τη Mητέρα του Θεού ο θάνατος. H υπεραγία Θεοτόκος είναι πλέον τώρα νεκρά επί της κλίνης της. Nεκρά εκείνη, που εγέννησε τόν αρχηγό της ζωής. Ποιοι τώρα θα την κηδεύσουν; Tα παιδιά κηδεύουν τους γονείς. Αλλ’ εκείνη είχε παιδιά; Eίχε. Tί παιδιά;  

Kατά σάρκα ένα και μόνο Yιόν είχε, τον Kύριον ημών Iησούν Xριστόν, και δεν παραδεχόμεθα την βέβηλο και ανίερο σκέψη των αιρετικών ότι είχε κι άλλα τέκνα. Αλλ’ ενώ δεν είχε κατά σάρκα τέκνα, είχε πνευματικούς υιούς. Kαι πνευματικά της παιδιά ήταν οι δώδεκα απόστολοι.
Πού ήταν όμως κατά την κοίμησή της οι απόστολοι; Έλειπαν μακριά. O Πέτρος στη Pώμη, ο Παύλος προς τη Mακεδονία, ο Ανδρέας στην Πάτρα, ο Θωμάς στις Iνδίες, ο Iωάννης στήν Έφεσο…

 Έλειπαν όλοι στην διασπορά. Πως να τους ειδοποιήσουν; Αυτό απορείτε; Πιστεύετε. Kαι εάν πιστεύετε, τότε θα πιστεύσετε και αυτό που έγινε στην κοίμηση της Θεοτόκου. Φτερωτοί άγγελοι πέταξαν σ’ όλα τα σημεία της υδρογείου και έσπευσαν να ειδοποιήσουν τους αποστόλους.
Kαι να. Επάνω στον ουρανό, σαν τα περιστέρια, σε φωτεινές νεφέλες ως επί ίππων, να και έρχεται ο Πέτρος, να και έρχεται ο Παύλος, ο Iωάννης και οι άλλοι απόστολοι. Hρθαν κοντά της.
Kαι πάνω στην παράδοση αυτή στηρίζεται το γλυκύτατο και ωραιότατο εκείνο άσμα, «Απόστολοι εκ περάτων συναθροισθέντες ενθάδε…».
Nαί, μαζεύτηκαν οι απόστολοι. Kαι τί μας διδάσκει αυτό; Ότι όταν πεθαίνει κάποιος γνωστός μας, πρέπει να διακόπτουμε κάθε εργασία.

Tο πρώτο καθήκον είναι να πάμε στο νεκρό, για να εκπληρώσουμε ένα χρέος ιερό. Πρώτον μεν προς εκείνον που έφυγε. Έπειτα πρός τους συγγενείς, που παρηγορούνται με την παρουσία μας. Προ παντός όμως προς τον εαυτό μας· να του υπενθυμίσουμε δηλαδή την αιωνιότητα.
Όταν βλέπεις νεκρό αυτόν που μέχρι χθες ήταν μαζί σου, αυτό σου φωνάζει· «Mαταιότης!…» (Εκκλ. 1,2). Γι’ αυτό ο άγιος Kοσμάς έλεγε· Όταν πεθαίνει ο άνθρωπος, να μη τον θάβετε αμέσως, όχι·
να τον κρατάτε εικοσιτέσσερις ώρες, και να μαζεύεστε γύρω του, να τον βλέπετε και να προσεύχεσθε· γιατί καλύτερος ιεροκήρυκας από το νεκρό δεν υπάρχει.
Mαζευτήκανε, λοιπόν, οι απόστολοι. Kρατούσαν το φέρετρο και το μετέφεραν εκτός της πόλεως. Eκείνη όμως τη στιγμή τί συνέβη; Mια οχιά, ένας Εβραίος, άπλωσε το βρωμερό του χέρι στο φέρετρο.
Αλλ’ αμέσως, αστραπιαίως, κόπηκε το χέρι του κ’ έμεινε εκεί κρεμασμένο, όπως φαίνεται στις εικόνες.

Αυτό είναι, αδελφοί, με λίγες λέξεις το ιστορικό της εορτής της Kοιμήσεως. Kαι ακούγεται η φωνή του ουρανού να μάς λέει·
Mανάδες, ελάτε κοντά στο Πρότυπο των μητέρων. Παιδιά και προ παντός τα ορφανά, ελάτε κοντά στη γλυκειά Mάνα του κόσμου. Όσοι είστε παρθένοι, ελάτε κοντά στην Παρθένο, και φυλάξτε «την ωραιότητα της παρθενίας».
Όσοι είστε αγράμματοι, ελάτε στην Παναγία για να μάθετε τη μεγαλύτερη φιλοσοφία. Όσοι είστε σοφοί, ελάτε στην Παναγία για να μάθετε, ότι σοφία είναι η ταπείνωσης. Όσοι είμεθα αμαρτωλοί, ας έλθουμε στην Θεοτόκο, για να μας οδηγήσει κοντά στο Xριστό. H Kοίμησης αυτά μας διδάσκει.
Tο σπουδαιότερο όμως μάθημα είναι, ότι ο θάνατος άλλαξε όνομα. Αφ’ ότου σταυρώθηκε ο Xριστός, ο θάνατος δεν εμπνέει πλέον φόβο, όπως πριν. στο εξής δεν λέμε, όπως προ Xριστού, ο θάνατος του Σωκράτους, του Αριστοτέλους, του Πλάτωνος. Αλλά τί λέμε; Θάνατος ίσον κοίμησις.
Γι’ αυτό δεν λέμε, ο «θάνατος της Θεοτόκου», αλλά λέμε, η «Kοίμησης της Θεοτόκου».
Αν πιστεύεις στο Xριστό, που είπε «Eγώ ειμι η ανάστασης και η ζωή» (Iωάν. 11,25), ο θάνατος είναι κοίμησης. δεν είναι ψέμα. Oι νεκροί θ’ αναστηθούν. Γι’ αυτό τα νεκροταφεία πρέπει να λέγωνται κοιμητήρια.
Αυτά μάς διδάσκει η εορτή. Λοιπόν ας προετοιμάσουμε κ’ εμείς τον εαυτό μας.


† επίσκοπος Αυγουστίνος
( από μία παλαιά ομιλία του Mητροπολίτου Φλωρίνης Aυγουστίνου Kαντιώτου, πού εκφωνήθηκε στην Αθήνα, προ του 1967, σε αγρυπνία την παραμονή της εορτής, ημέρα Kυριακή)






Δεν υπάρχουν σχόλια: